Włodzimierz Latawiec
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
1 kwietnia 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
21 października 1985 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Formacja | |
Jednostki |
1 Pułk Piechoty, |
Stanowiska |
dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Włodzimierz Andrzej Latawiec (ur. 1 kwietnia 1896 w Sieteszu, zm. 21 października 1985 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 1 kwietnia 1896[1] w Sieteszu, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Piotra[2][3].
Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach II batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady[4].
3 września 1919 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1919 podporucznikiem w piechocie[5]. W tym czasie jako podoficer byłych Legionów Polskich służył w 5 Pułku Piechoty Legionów[5][6]. Później został przeniesiony do 32 pułku piechoty i w jego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Order Virtuti Militari[7]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1923 lokata 42)[8], a następnie na stopień kapitana piechoty z dniem 1 lipca 1923[9]. W latach 20. był oficerem 35 pułku piechoty w Łukowie, a później w Brześciu[10][11][12] (w 1923, 1924 oficerem w tym pułku był kpt. Celestyn Piotr Latawiec (ur. 1894), potem przydzielony do KOP)[13][14][15][16]. Następnie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisku dowódcy 5. kompanii[3]. W 1932 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza[17]. Służył w Batalionie KOP „Skałat” na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej „Toki”[3]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[18]. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta Korpusu Kadetów Nr 1[19].
Po wybuchu II wojny światowej 1939, w okresie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem pułku Strzelców Pieszych. Po agresji ZSRR na Polskę znalazł się na obszarze Związku Sowieckiego, a po zawarciu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 został oficerem Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Był dowódcą III batalionu 16 pułku piechoty (istniejącym na przełomie 1941/1942)[20]. Później, w ramach Polskich Sił Zbrojnych od 1 listopada 1942 do 7 lipca 1943 sprawował stanowisko dowódcy 16 Lwowskiego Batalionu Strzelców[21][22].
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika[1]. Zmarł 21 października 1985 w Londynie[1].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 3440 (1922)[23][24]
- Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931)[3][25]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1976)[26]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie, przed 1924)
- Srebrny Krzyż Zasługi (14 października 1934)[27]
- Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych[28]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 50, s. 107, Grudzień 1985. Koło Lwowian w Londynie.
- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-11-21] .
- ↑ a b c d Tu podano, że urodził się 1 września 1896. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-01]..
- ↑ Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Włodzimierz Latawiec. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-04)].
- ↑ a b Dz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3279.
- ↑ Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 63.
- ↑ Harasymow 1928 ↓, s. 31.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 422.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 365.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 227.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 211.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 51, 201.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 227, 420.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 211, 363.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 131, 197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 45, 584.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 47, 906.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 423.
- ↑ Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 460-461.
- ↑ Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939–1945 Zeszyt nr 13 Materiały Uzupełniające do Księgi Chwały Piechoty Polskiej. Londyn: 1973, s. 56–57.
- ↑ Zbiorowa, 16 Lwowski Batalion Strzelców Kronika, 1970, s. 45, 53 .
- ↑ Zbigniew Dunin-Wilczyński: Wojsko Polskie w Iraku: 1942–1943. Warszawa: Muzeum Niepodległości, 1993, s. 85. ISBN 83-900727-2-6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 9.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-01]..
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - Krzyżem Niepodległości został odznaczony także kpt. Celestyn Latawiec.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 6, s. 24, 31 grudnia 1976.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 238, poz. 297 „za zasługi w służbie ochrony pogranicza”.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-01]..
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Stanisław Harasymow: Zarys historji wojennej 32-go pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Londyńska Polonia
- Ludzie urodzeni w Sieteszy
- Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej
- Majorowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie)
- Odznaczeni Krzyżem Niepodległości
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie)
- Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych
- Oficerowie 16 Pułku Piechoty (PSZ)
- Oficerowie 32 Pułku Piechoty (II RP)
- Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR 1941–1942
- Podpułkownicy mianowani przez władze RP na uchodźstwie po 1947
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1896
- Zmarli w 1985
- Żołnierze I Brygady Legionów Polskich
- Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej
- Żołnierze piechoty Legionów Polskich