dowódca
dowódca (język polski)
[edytuj]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/080807-N-0807W-190_The_mineman_crew_of_the_Avenger-class_minesweeper_USS_Patriot_%28MCM_7%29_standby_in_their_dress_white_uniforms_during_a_pier_side_change_of_command_ceremony_at_Fleet_Activities_Sasebo.jpg/220px-thumbnail.jpg)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dowódca dowódcy dopełniacz dowódcy dowódców celownik dowódcy dowódcom biernik dowódcę dowódców narzędnik dowódcą dowódcami miejscownik dowódcy dowódcach wołacz dowódco dowódcy
- przykłady:
- (1.1) Dowódca wydał rozkaz odwrotu.
- (1.1) Podczas wojny mój dziadek był dowódcą klucza.
- (1.1) Wojsko czeka tylko na rozkaz dowódcy.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dowódca sił zbrojnych
- antonimy:
- (1.1) szeregowy
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dowództwo n, dowodzenie n
- forma żeńska dowódczyni ż
- czas. dowodzić ndk.
- przym. dowódczy
- związki frazeologiczne:
- przysłowie: gdzie wielu dowódców, tam bitwa przegrana
- etymologia:
- pol. dowodzić + -ca < pol. do- + wodzić < st.pol. wodzić < prasł. *voditi → prowadzić, wieść
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) commander, commandant, commanding officer, officer, leader
- arabski: (1.1) آمر m
- białoruski: (1.1) камандзір m, палкаводзец m
- bułgarski: (1.1) командир m, военачалник m
- chiński standardowy: (1.1) 队长 (duìzhǎng)
- czeski: (1.1) velitel m
- esperanto: (1.1) estro
- francuski: (1.1) commandant m
- hiszpański: (1.1) comandante m, capitán m
- japoński: (1.1) 校
- litewski: (1.1) vadas m, vadeiva m
- łaciński: (1.1) ductor m, dux m
- rosyjski: (1.1) командир m
- slovio: (1.1) nacxalnik, vozxd
- szwedzki: (1.1) huvud, anförare w
- turecki: (1.1) kaptan
- ukraiński: (1.1) команди́р m, воєнача́льник m, кома́ндувач m, кома́ндуючий m
- włoski: (1.1) comandante m, capo m
- źródła: