piechota
piechota (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) wojsk. rodzaj wojsk walczących pieszo i w bliskim kontakcie z nieprzyjacielem; zob. też piechota w Wikipedii
- (1.2) tylko w formach piechotą, na piechotę, tożsamymi z przysłówkiem pieszo
- (1.3) daw. gw. więz. drób[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik piechota dopełniacz piechoty celownik piechocie biernik piechotę narzędnik piechotą miejscownik piechocie wołacz piechoto
- przykłady:
- (1.1) Piechota jest niezbędna do walk w mieście.
- (1.2) Nie czekaliśmy na autobus, poszliśmy piechotą (= na piechotę).
- (1.2) A pan Słowik słodko ćwierka: Wybacz, moje złoto,
Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą![2]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) żołnierz piechoty • służyć w piechocie • piechota walczy / zdobywa teren / wycofuje się / … • batalion / pułk / dywizja / … piechoty • piechota morska / zmotoryzowana / zmechanizowana / konna
- synonimy:
- (1.1) daw. infanteria
- (1.2) pieszo
- antonimy:
- (1.1) kawaleria
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- tam, gdzie król piechotą chodzi
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: pieszo
- angielski: (1.1) infantry
- arabski: (1.1) مشاة
- baskijski: (1.1) infanteria
- białoruski: (1.1) пяхота ż
- duński: (1.1) infanteri n
- estoński: (1.1) jalavägi
- francuski: (1.1) infanterie ż
- galicyjski: (1.1) infantaría ż
- hiszpański: (1.1) infantería ż
- niemiecki: (1.1) Infanterie ż
- nowogrecki: (1.1) πεζικό n
- rosyjski: (1.1) пехо́та ż
- słowacki: (1.1) pechota ż; hist. infantéria ż
- starogrecki: (1.1) πεζόν n
- ukraiński: (1.1) піхо́та ż
- węgierski: (1.1) gyalogság
- włoski: (1.1) fanteria ż
- źródła:
- ↑ Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
- ↑ Julian Tuwim, Spóźniony słowik
- ↑ Maciej Malinowski, Zostaniesz kiedyś sam jak palec, „Obcy język polski” (22)