ucieleśnienie
Wygląd
ucieleśnienie (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od ucieleśnić
- (1.2) to, co uzyskuje realny kształt
- przykłady:
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.2) uosobienie
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.2) embodiment, incarnation
- bułgarski: (1.2) олицетворение n
- chorwacki: (1.2) inkarnacija ż
- czeski: (1.2) ztělesnění n
- duński: (1.2) inkarnation w
- francuski: (1.2) incarnation ż
- hiszpański: (1.2) encarnación ż
- indonezyjski: (1.2) jelmaan
- interlingua: (1.2) incarnation
- kataloński: (1.2) encarnació ż
- koreański: (1.2) 화신
- litewski: (1.2) įasmenijimas m
- łaciński: (1.2) incarnatio ż
- łotewski: (1.2) iemiesojums m
- niemiecki: (1.2) Verkörperung ż, Inbegriff m
- nowogrecki: (1.2) ενσάρκωση ż
- rosyjski: (1.2) воплощение n
- słowacki: (1.2) stelesnenie n
- słoweński: (1.2) utelešenje n, inkarnacija ż
- starofrancuski: (1.2) incarnacion ż
- turecki: (1.2) kişileşme, cisimleşme, canlı örnek
- ukraiński: (1.2) втілення n
- węgierski: (1.2) megtestesülés, inkarnáció
- włoski: (1.2) incarnazione ż
- źródła: