สี่
ภาษาไทย
[แก้ไข]40 | ||
← 3 | ๔ 4 |
5 → |
---|---|---|
เชิงการนับ: สี่ เชิงอันดับที่: ที่สี่ ตัวคูณ: สี่เท่า เศษส่วน (⅟…): (ล้าสมัย) เสี้ยว |
รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *siːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง 四 (MC sijH), จากภาษาซีโน-ทิเบตันดั้งเดิม *b-ləj; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน สี่, ภาษาลาว ສີ່ (สี่), ภาษาคำเมือง ᩈᩦ᩵ (สี่), ภาษาไทลื้อ ᦉᦲᧈ (สี่), ภาษาไทดำ ꪎꪲ꪿ (สิ่), ภาษาไทใหญ่ သီႇ (สี่), ภาษาไทใต้คง ᥔᥤᥱ (สี่), ภาษาอาหม 𑜏𑜣 (สี), ภาษาปู้อี sis, ภาษาจ้วง seiq, ภาษาจ้วงใต้ siq
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | สี่ | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | sìi |
ราชบัณฑิตยสภา | si | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /siː˨˩/(สัมผัส) |
เลข
[แก้ไข]สี่
คำพ้องความ
[แก้ไข]- ดูที่ อรรถาภิธาน:สี่
คำนาม
[แก้ไข]สี่
คำประสม
[แก้ไข]คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]จำนวน 4
|
ภาษาแสก
[แก้ไข]คำนาม
[แก้ไข]สี่
หมวดหมู่:
- ไทย links with redundant alt parameters
- ไทย links with ignored alt parameters
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาซีโน-ทิเบตันดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/iː
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- เลขภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษาจ้วง/t
- จีนกลาง terms with redundant transliterations
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษามาเลเซีย/t+
- ยากัน terms in nonstandard scripts
- อังกฤษ translations
- en:สี่
- คำหลักภาษาแสก
- คำนามภาษาแสก