ไวยากรณ์
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ยืมมาจากภาษาสันสกฤต वैयाकरण (ไวยากรณ) ซึ่งแผลงมาจาก व्याकरण (วฺยากรณ); เทียบภาษาบาลี เวยฺยากรณ (“คำตอบ, การอธิบาย, อรรถาธิบาย”); ร่วมรากกับ พยากรณ์ และวยากรณ์
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ไว-ยา-กอน | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | wai-yaa-gɔɔn |
ราชบัณฑิตยสภา | wai-ya-kon | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /waj˧.jaː˧.kɔːn˧/(สัมผัส) |
คำนาม
[แก้ไข]ไวยากรณ์