pintea
Etimolodjeye
[candjî]Bodje « pinte » avou l’ cawete « -ea »
Sustantif
[candjî]singulî | pluriyal |
---|---|
pintea | pinteas |
pintea omrin
- (muzeure) pitite pinte (di 33 u 25 cintilites).
- (no d’ contnou) çou k' gn a ddins.
- E moussant foû d' Årlon, il a cassé ene crosse a l' obiedje e bevant on pintea — Joseph Calozet, Pitit d' mon les matantes, p. 87 (fråze rifondowe).
Ortografeyes
[candjî]Ratournaedjes
[candjî]pitite pinte
Francès : demi-pinte (fr)