Koroni
Koroni (noigriech. Κορώνη) isch e chliini Hafestadt am Messenische Golf z Griecheland.
Laag
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Koroni litt ufeme Vorpirg am Messenische Golf. S hett e chliine guete natüürlich Hafe, wo a de Schiff Schutz büütet. S hüglige Hinderland vo Koroni isch wasserriich zimmli fruchtbaar
Saag und Gründig
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Noch de antike Öberliferig isch Asine, wie d Stadt denn ghaisse hett, e Gründig vo de Dryoper gsii und di antike Asinäer hend sich immer as Dryoper bizaichnet und Münze mitem Bild vom Dryops usegee und i de Stadt hets o e Tempel vom Dryops gee.[1] Noch de Saag hend d Dryoper am Parnass glebt, sind vom Herakles vertribe wore. Si sind uf d Peloponnes zoge und hend sich i de Argolis i de Städt Asine und Hermione niderloo.[2] Well si sich mit Sparta verbündet ghaa hend, het d Stadt Argos Asine eroberet und zerstört. D Asinäer sind vertribe wore und hend sich möglicherwiis im lakonische Asine niderloo. Si hend d Spartaner im Erste Messenische Chrieg understützt.[3] Nochem Chrieg hend sie e Chüstestraiffe z Messenie öberchoo, wo si di messenischi Stadt Asine gründet hend.[4][5] Im Zweete Messenische Chrieg hend si sich noitral verhalte, do si mit de Messenier und de Spartaner Verpfichtige ghaa hend.[6]
Gschicht
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Asine
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Asine (altgriech. Ἀσίνη) isch en antiki Hafestadt z Messenie gsii und isch e Periökestadt vo Sparta gsii.
Asine isch vo de vertribne Asinäer us de argolische Hafestadt Asine um 700 v. Chr. gründet wore. Ane 425 v. Chr. sind d Athener in Hafe vo Asine iigloffe, um Holz för eri Bilagerigsmaschine z hole, wo si i de Schlacht vo Sphakteria bruucht hend.[7]
Ane 368 v. Chr. nochdem Messenie frai woren isch, hend d Arkader Asine aagriife wo witterhin e spartanischi Periökestadt bliben isch, und hend d Vorstadt verwüestet. Debii isch de spartanischi Feldherr Geranor umchoo.[8] Asine isch denn e Mitgliid vom Achäische Bund gsii und het aigni Münze usegee. D Messenier hend 196 v. Chr. vom Achäische Bund vergeblich verlangt, as si Asine öberchömed.[9]
Vom antike Asine sind nume wenigi Spuure erhalte, well si im Mittelalter d Stadt starch öberbaut woren isch, und natüürli sind o d Stai vo de antike Baute bruucht wore. Di ältiste Spuure datiered is 7. Joorhundert v. Chr., wa guet mit de antike Aagoobe vo de Gründig churz noch 700 v. Chr. öberiistimmt.
Korone
[ändere | Quälltäxt bearbeite]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Vincenzo_Coronelli03.jpg/220px-Vincenzo_Coronelli03.jpg)
Im 9. Joorhundert hend d Biwonner vo de Stadt Korone, wo nördlich vo Asine bim hüttige Petalidi glegen isch, wege de Piraate eri Stadt verloo und sind uf Asine öberegsidlet, wo sitt denn Korone haisst. D Stadt isch noi bifestigt wore.
Im 1206 isch Korone zäme mit Methone zo Venedig choo. Di beede Städt, wo uf venezianisch Coron und Modon ghaisse hend, sind mengisch as "Hoptauge vo de Republik" (oculi capitales Comunis) gnennt wore. Ane 1500 isch Coron zom Osmaanische Riich choo. Ane 1687 hett de Francesco Morosini Coron bilageret und iignoo. D Venezianer hend denn d Stadt noi bifestigt. 1715 isch si wider törggisch wore und 1828 zom noigründete Griecheland choo.
Quelle
[ändere | Quälltäxt bearbeite]- Skylax 46
- Strabon: Geographii" 8.4.4; 6.11
- Plinius der Ältere: Naturgschicht 4.7.15
- Pausanias: Raise z Griecheland 4.8.3; 14.3; 27.8; 34.9f.
- Pomponius Mela 2.50
- Ptolemäus: Geographii 3.14.31
Lueg no
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Noowiis
[ändere | Quälltäxt bearbeite]- ↑ Pausanias 4.34.11
- ↑ Herodot: Historie 8.73.3
- ↑ Pausanias 4.8.3
- ↑ Theopompos. FGrHist 115 F 383
- ↑ Pausanias 4.14.3
- ↑ Pausanias 4.15.7
- ↑ Thukydides: Peloponnesische Chrieg 4.13.1
- ↑ Xenophon, Hellenika 7.1.25
- ↑ Polybios: Historie 28.42.7
Literatur
[ändere | Quälltäxt bearbeite]- Yves Lafond: Asine. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 2, Metzler, Stuttgart 1997, ISBN 3-476-01472-X, Sp. 81.
- Nino Luraghi: The Ancient Messenians; Cambridge University Press 2008. ISBN 978-0-521-85587-7. S. 39-43.
- Gerd Sachs: Die Siedlungsgeschichte der Messenier. Kovač, Hamburg 2006. ISBN 3-8300-2396-0, S. 162–166.