Tasmana Maro
Tasmana Maro | ||
---|---|---|
![]() | ||
maro [+] | ||
Akvejo | Pacifiko | |
Koordinatoj | 37° 0′ 0″ S, 161° 0′ 0″ O (mapo)-37161Koordinatoj: 37° 0′ 0″ S, 161° 0′ 0″ O (mapo) | |
Maksimuma longo | 2 800 km (1740 mi) | |
Maksimuma larĝo | 2 200 km (1367 mi) | |
Akvokolektejo | 2 300 000 km² (230 000 000 ha) [+] | |
Areo | 2 300 000 km² (230 000 000 ha) [+] | |
![]() |
||
Tasmana Maro | ||
![]() |
||
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/Tasman_Sea.jpg/250px-Tasman_Sea.jpg)
La Tasmana Maro estas granda akvokorpo inter Aŭstralio kaj Novzelando, ĉirkaŭ 2,000 km larĝa. Ĝi etendas longe ĉirkaŭ 2,800 km el nortdo suden. Ĝi estas sudokcidenta segmento de la Suda Pacifiko. Tiu maro estis nomata laŭ la nederlanda esploristo Abel Tasman, la unua konata eŭropano kiu atingis ĝis Novzelando kaj Tasmanio. La brita esploristo Kapitano James Cook poste multe navigis tra la Tasmana Maro en la 1770-aj jaroj kiel parto de sia unua ŝipveturado esplora.
Anglalingve la Tasmana Maro estas komune kaj populare aludita kaj en Aŭstralio kaj en Novzelando kiel The Ditch (kanaleto); ekzemple, crossing the ditch (trapasi la kanaleton) signifus iron al Aŭstralio el Novzelando aŭ inverse. En Maoria, la Tasmana Maro estas nomata Te Tai-o-Rehua.[1]
Insuloj
[redakti | redakti fonton]La Tasmana Maro enhavas nombron de mezmaraj insularoj, tre aparte el marbordaj insuloj de aŭstraliaj kaj novzelandaj ĉefteroj:
- Insulo Lord Howe (parto de Novsudkimrio)
- Piramido de Ball (parto de Novsudkimrio)
- Norfolkinsulo, en norda pinto de la Tasmana Maro, lime kun la Korala Maro (Ekstera Teritorio)
- Rifo Middleton (parto de Koralmaraj Insuloj)
- Rifo Elizabeta (parto de Koralmaraj Insuloj)
40° S 160° O / 40 °S, 160 °O (mapo)
Notoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Rāwiri Taonui. Tapa whenua – naming places - Events, maps and European influences, Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, Ministry for Culture and Heritage. ISBN 978-0-478-18451-8. Ĝisdatigita la 1an de Marto 2009. Konsultita la 24an de Februaro 2011.