Salvador Rueda
![]() | Este artigo precisa de máis fontes ou referencias que aparezan nunha publicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axude mellorando este artigo. (Desde marzo de 2020.) |
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 3 de decembro de 1857 ![]() Q5725497 ![]() ![]() |
Morte | 1 de abril de 1933 ![]() Málaga, España ![]() |
Lugar de sepultura | Cementerio de San Miguel ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | España ![]() |
Actividade | |
Ocupación | poeta , arquiveiro , escritor , xornalista ![]() |
Membro de | |
Xénero artístico | Poesía ![]() |
Lingua | Lingua castelá ![]() |
![]() |
Salvador Rueda Santos, nado na aldea de Benaque (Macharaviaya, Málaga) o 3 de decembro de 1857 e finado en Málaga o 1 de abril de 1933, foi un xornalista e poeta español.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/Casa_natal_de_Salvador_Rueda.jpg/220px-Casa_natal_de_Salvador_Rueda.jpg)
Fillo de xornaleiros, tivo unha formación autodidacta.
Considerado como o precursor español do Modernismo.
Obras
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Salvador_Rueda_piedra.jpg/220px-Salvador_Rueda_piedra.jpg)
Escritor moi fecundo, é autor de novelas (La cópula, novela erótica debedora de Felipe Trigo) e relatos costumistas de ambiente andaluz como El patio andaluz (1886), El cielo alegre (1887), El gusano de luz (1889), La reja (1890), idilios poéticos e obras teatrais (as pezas: La Musa, La Guitarra, Vasos del rocío, Los ojos e La cigarrera). A súa obra poética iniciouse en 1880 con Renglones cortos e seguiu en 1883 con Noventa estrofas, prologado por Núñez de Arce, e con Cuadros de Andalucía, do mesmo ano. Clarín, Rubén Darío e Unamuno prologaron, respectivamente, tres dos seus libros: Cantos de la vendimia (1891), En tropel (1892) e Fuente de salud (1906).
O Realismo de Ramón de Campoamor deixouse sentir nalgunhas das súas obras poéticas: en 1888 publicou Sinfonía del año, á que seguiron El secreto (1891), Fornos (1894), El bloque (1896) e Himno a la carne (1890), unha serie de sonetos nos que aparece un erotismo espiritualista que escandalizou a Juan Valera. Os seus libros poéticos de madurez son Piedras preciosas (1900), Fuentes de salud (1906), Trompetas de órgano (1903) e Lenguas de fuego (1908). En 1928 apareceu Antología poética e en 1957 a súa obra póstuma Claves y símbolos.
Salvador Rueda creou xunto a Manuel Reina, de Córdoba, unha estética literaria de tipo parnasiano denominada Colorismo que o fixo predecesor español do Modernismo hispanoamericano e exerceu algún influxo renovador sobre poetas máis novos, como Francisco Villaespesa ou Juan Ramón Jiménez. Posteriormente, Rueda asumiu a estética modernista levada a España por Rubén Darío. Nas súas composicións buscou a harmonía, baseada na melodía e o ritmo. Así, a súa obra converteuse nun repertorio variado de formas e combinacións estróficas renovadoras; introduciu novidades métricas que logo utilizaron case todos os vates modernistas (a modificación do soneto, a profusa utilización do dodecasílabo, as variedades do hexámetro clásico...).
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Salvador Rueda ![]() |