Urea
Urea | |
---|---|
![]() | |
![]() |
![]() |
![]() | |
Outros nomes Carbamida, carbonildiamida, carbonildiamina, diaminometanal, diaminometanona | |
Identificadores | |
Número CAS | 57-13-6 |
PubChem | 1176 |
ChemSpider | 1143 |
UNII | 8W8T17847W |
DrugBank | DB03904 |
KEGG | D00023 |
ChEBI | CHEBI:16199 |
ChEMBL | CHEMBL985 |
Número RTECS | YR6250000 |
Código ATC | B05 ,D02 AE01 |
Imaxes 3D Jmol | Image 1 |
| |
| |
Propiedades | |
Fórmula molecular | CH4N2O |
Masa molar | 60,06 g mol−1 |
Aspecto | Sólido branco |
Densidade | 1,32 g/cm3 |
Punto de fusión | 133–135 °C |
Solubilidade en auga | 107,9 g/100 ml (20 °C) 167 g/100ml (40 °C) 251 g/100 ml (60 °C) 400 g/100 ml (80 °C) |
Solubilidade | 500 g/L glicerol,[2] 50 g/L etanol |
Basicidade (pKb) | pKBH+ = 0,18[3] |
Estrutura | |
Momento dipolar | 4,56 D |
Perigosidade | |
MSDS | JT Baker |
EU Index | Non listado |
Punto de inflamabilidade | Non inflamable |
LD50 | 8500 mg/kg (oral, rata) |
Compostos relacionados | |
ureas relacionados | Tiourea Hidroxicarbamida |
Compostos relacionados | Carbamida peróxido Urea fosfato |
Se non se indica outra cousa, os datos están tomados en condicións estándar de 25 °C e 100 kPa. |
A urea (do grego ούρον, urina) é un composto químico cristalino e incoloro, de fórmula CO(NH2)2. Atópase de xeito abondoso na urina e nas feces. É o principal produto terminal do metabolismo de proteínas nos mamíferos. A urina humana contén arredor duns 20 g por litro, e unha persoa adulta elimina de 25 a 39 g ao día.
Características
[editar | editar a fonte]En cantidades menores, está presente no sangue, no fígado, na linfa e mais nos fluídos serosos, e tamén nos excrementos dos peixes e moitos outros animais inferiores. Tamén a atopamos no corazón, nos pulmóns, nos ósos e nos órganos reprodutivos así como no seme. A urea fórmase principalmente no fígado coma un produto final do metabolismo. O nitróxeno da urea, que constitúe a meirande parte do nitróxeno da urina, procede da descomposición das células do corpo, especialmente das proteínas dos alimentos. A urea está presente tamén nos fungos así como nas follas e sementes de numerosos legumes e cereais.
É solúbel na auga mais no alcol, e lenemente solúbel en éter. Obtense mediante a síntese de Wöhler, deseñada en 1828 polo químico alemán Friedrich Wöhler, e foi a primeira substancia orgánica obtida artificialmente.
Usos
[editar | editar a fonte]Por mor ao seu alto contido en nitróxeno, a urea preparada comercialmente emprégase na fabricación de adubos agrícolas. A urea emprégase tamén como estabilizador en explosivos de carbonocelulosa e é unha compoñente básica de resinas preparadas sinteticamente.
Así mesmo úsase nos pensos para o gando. É unha fonte de azoto non proteico que pode aproveitar a flora bacteriana que mora no sistema dixestivo dos ruminantes para producir proteínas, que nutren o seu hóspede. É moito máis barato que as proteínas de orixe vexetal, e malia consumir calorías para converter a urea en proteína, resulta máis rendíbel. Pódense empregar outras fontes de azoto non proteico, coma o amoníaco ou nitratos, porén a urea é máis segura: as vacas eliminan polo cuspe a urea producida polo seu metabolismo e deste xeito poden aproveitala. O leite de vaca tamén contén urea.
Na dermatoloxía a urea emprégase como humectante natural polas súas excelentes propiedades hidratantes.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 Nomenclature of Organic Chemistry : IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book). Cambridge: The Royal Society of Chemistry. 2014. pp. 416, 860–861. ISBN 978-0-85404-182-4. doi:10.1039/9781849733069-FP001.
O composto H2N-CO-NH2 ten o nome conservado de ‘urea’, o cal é o nome preferido da IUPAC, (…). O nome sistemático é ‘carbonil diamida’.
- ↑ "Solubility of Various Compounds in Glycerine" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 13 de abril de 2014. Consultado o 28 de agosto de 2018.
- ↑ Williams, R. (2001-10-24). "pKa Data" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de xuño de 2010. Consultado o 2009-11-27.