Bitwa nad Kaczawą
VI koalicja antyfrancuska wojny napoleońskie | |||
![]() | |||
Czas | |||
---|---|---|---|
Miejsce | |||
Wynik |
porażka wojsk napoleońskich | ||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
| |||
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
51°07′36″N 16°04′12″E/51,126667 16,070000 |
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Muzeum_Bitwy_nad_Kaczawa%2C_Dunino%29_%283%29.jpg/240px-MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Muzeum_Bitwy_nad_Kaczawa%2C_Dunino%29_%283%29.jpg)
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Krajow%2C_Kaczawa_Battle%2C_monument%29.jpg/240px-MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Krajow%2C_Kaczawa_Battle%2C_monument%29.jpg)
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Krajow%29_%28Kaczawa_Battle%2C_stone%29.jpg/240px-MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28Krajow%29_%28Kaczawa_Battle%2C_stone%29.jpg)
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28trail%2C_Krajow_Dunino%29.jpg/240px-MOs810_WG_2017_15_Dolnoslaskie_Zakamarki_IV_%28trail%2C_Krajow_Dunino%29.jpg)
Bitwa nad Kaczawą, bitwa pod Legnicą – starcie zbrojne, które miało miejsce 26 sierpnia 1813 roku podczas wojny Francji z szóstą koalicją. Rozegrała się na obszarze pomiędzy Kaczawą na pn. i pn-zach., wysoczyzną Płaskowyżu Janowickiego na wschodzie, a Warmątowicami i Bielowicami na południu, w odległości około 10 km w linii prostej od murów miejskich ówczesnej Legnicy.
Przebieg bitwy
[edytuj | edytuj kod]Walka toczyła się pomiędzy armią francuską (102 000[1] żołnierzy) dowodzoną przez marszałka Macdonalda a armią prusko-rosyjską (114 000 żołnierzy[2]) dowodzoną przez feldmarszałka Blüchera.
Podczas saskiej kampanii Napoleon wspólnie z armią Gouviona Saint Cyra ruszył pod Drezno, zostawiając na Śląsku armię Macdonalda, by ta ścigała Armię Śląską Blüchera i nie dopuściła do połączenia się jej sił z Armią Czeską Schwarzenberga. Realizując zadanie Macdonald 23 sierpnia rozpoczął ofensywę znad linii rzeki Bóbr w kierunku Jawora. Korpusy francuskie maszerowały w znacznej odległości od siebie.
Gdy Blücher dowiedział się o odejściu głównych sił francuskich, także postanowił przejść do ofensywy. W tym celu przeciwko francuskiemu centrum skierował pruski korpus Yorcka, natomiast na lewe skrzydło francuskie skierował w kierunku Legnicy rosyjski korpus Sackena. Pruski korpus de Langerona ruszył na prawe skrzydło francuskie.
Obie wielkie, w przybliżeniu równe sobie armie, wpadły na siebie niespodziewanie 26 sierpnia, w czasie burzy i ulewnego deszczu. Pierwszy zorientował się wódz francuski i wydzieliwszy ze swej armii 60 000 żołnierzy rzucił ich na prawe skrzydło armii prusko-rosyjskiej. Ponieważ kolumny francuskiej armii były zbyt oddalone od siebie, francuskie natarcie nie powiodło się.
W międzyczasie pozostałe 30 000 żołnierzy armii Macdonalda, którzy mieli trzymać wojska prusko-rosyjskie na ich dotychczasowych pozycjach, stanęło wobec potężnego kontrataku. Choć atak korpusu Langerona Francuzi odparli, pozostałe dwa korpusy odniosły sukces, odcinając jedną z francuskich dywizji.
Nie mając żadnego wsparcia ani posiłków Francuzi po niedługim czasie zostali zmuszeni do odwrotu, ponosząc przy tym duże straty. Łącznie Macdonald stracił 15 000 zabitych, rannych i jeńców[3], natomiast Blücher – około 4000 zabitych i rannych. Pokonana armia francuska wycofała się na Bolesławiec.
Efekty
[edytuj | edytuj kod]Nie licząc poważnych strat, przegrana bitwa pogorszyła ogólną sytuację strategiczną Francuzów. Ta porażka w połączeniu z przegraną cztery dni później bitwą pod Kulmem i 6 września pod Dennewitz, z nawiązką zniwelowała korzyści, jakie Francuzi odnieśli dzięki zwycięstwu Napoleona pod Dreznem.
Zwycięstwo nad Kaczawą przyniosło Blücherowi tytuł Księcia Wahlstatt (Wahlstatt – niemiecka nazwa miejscowości Legnickie Pole).
Bitwę upamiętnia Muzeum w Duninie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Bitwa pod Legnicą (26.08.1813) - Bitwa nad Kaczawą (Schlacht an der Katzbach) na portalu polska-org.pl