Karpaty Zewnętrzne
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Carpathian_flysch_cm04.jpg/250px-Carpathian_flysch_cm04.jpg)
Karpaty Zewnętrzne, ze względu na budowę geologiczną zwane też Karpatami fliszowymi – pasmo ciągnące się jednym długim łukiem od doliny Dunaju w pobliżu Wiednia po przełęcz Predeal w Rumunii, przez terytoria Austrii, Czech, Słowacji, Polski, Ukrainy i Rumunii. Ich południową granicą (nie wszędzie wyraźnie zaznaczoną w terenie) jest Pieniński Pas Skałkowy, który oddziela je od Wewnętrznych Karpat Wschodnich i Zachodnich.
Zbudowane są głównie z serii zlepieńców, piaskowców i łupków ilastych (rzadziej z innych skał osadowych), które nazywamy fliszem karpackim. Osadziły się one w warunkach morskich na obszarze położonym na południe od dzisiejszych Karpat w kredzie i paleogenie. Zostały one sfałdowane na przełomie paleogenu i neogenu i pchnięte ku północy w postaci płaszczowin, ale ruchy górotwórcze trwały jeszcze później (zwłaszcza w Karpatach Wschodnich).
Karpaty Zewnętrzne dzieli się na:
- Zewnętrzne Karpaty Zachodnie – najwyższy szczyt: Babia Góra (1725 m n.p.m.)
- Zewnętrzne Karpaty Wschodnie – najwyższy szczyt: Howerla (2061 m n.p.m.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ewa Stupnicka , Geologia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1989, ISBN 83-220-0336-6, OCLC 749682353 .
- Rafał Unrug (red.): Przewodnik geologiczny po zachodnich Karpatach fliszowych, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1969
- Kazimierz Żyłka (red.): Przewodnik geologiczny po wschodnich Karpatach fliszowych, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1973
- Andrzej Żelaźniewicz i in.: Regionalizacja tektoniczna Polski, Komitet Nauk Geologicznych PAN, Wrocław 2011, ISBN 978-83-63377-01-4