Miazga zęba
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Tooth_Section_numbered-2.svg/250px-Tooth_Section_numbered-2.svg.png)
Miazga zęba (łac. pulpa dentis) – tkanka wypełniająca jamę zęba (komorę, kanały oraz kanały boczne i komorowo-ozębnowe). Jest to bogato unerwiona i unaczyniona, dojrzała tkanka łączna typu embrionalnego, podobna do tej występującej w pępowinie[1]. Niektórzy autorzy klasyfikują ją jako tkankę łączną galaretowatą niedojrzałą[2]. Przez otwór anatomiczny, kanały boczne i komorowo-ozębnowe łączy się z przyzębiem[2].
Wraz z zębiną stanowi jedność strukturalno-funkcjonalną, czyli endodontium.
W zależności od położenia wyróżnia się[3]:
- Miazgę koronową (pulpa coronalis) – wypełnia komorę (cavum dentis)
- Miazgę korzeniową (pulpa radicularis) – wypełnia kanał korzenia (canalis radicis dentis)
Miazga zębowa toleruje temperaturę w zakresie 25–42 °C[2].
Budowa histologiczna
[edytuj | edytuj kod]Morfologicznie można wyróżnić w niej kilka warstw[2]:
- środkową część tworzy strefa bogatokomórkowa zawierająca komórki mezenchymatyczne oraz fibroblasty, tędy przebiegają wnikające przez otwór wierzchołkowy naczynia krwionośne i nerwy
- ubogokomórkową warstwę, zwaną strefą Weila
- leżące na obwodzie odontoblasty (komórki zębinotwórcze)
- najbardziej zewnętrzna część to prazębina przylegająca od strony zewnętrznej do zębiny, a składająca się z siatki włókien kolagenowych.
Funkcje
[edytuj | edytuj kod]Miazga pełni przede wszystkim funkcję odżywczą – sieć naczyń krwionośnych zapewnia dostarczanie substancji odżywczych i tlenu do zęba i umożliwia ciągłą kontrolę zawartości substancji mineralnych oraz naprawę tkanek. Równie ważną funkcją jest funkcja czuciowa, tj. rejestruje ból bez względu na rodzaj bodźca i jego lokalizację. Miazga pełni również funkcję twórczo-odtwórczą, gdyż to dzięki komórkom miazgi zachodzi tworzenie zębiny podczas rozwoju i później ewentualna jej naprawa. Z tą funkcją wiąże się również funkcja obronna, polegająca na tworzeniu zębiny naprawczej, obronnej, sklerotycznej oraz na odpowiedzi wielu komórek odpornościowych[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Histologia: podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Maciej Zabel (red.). Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2000. ISBN 978-83-87944-61-2.
- ↑ a b c d e Bolesława Arabska-Przedpełska, Halina Pawlicka: Współczesna endodoncja w praktyce. Łódź: Bestom DENTOnet.pl, 2011, s. 11–12. ISBN 978-83-927915-6-0.
- ↑ Wiesław Łasiński: Anatomia głowy dla stomatologów. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1985, s. 119. ISBN 83-200-0797-6.