Niemyski (herb baronowski)
![Herb Niemyski Baron](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/57/POL_COA_Niemyski_baron.svg/200px-POL_COA_Niemyski_baron.svg.png)
Niemyski Baron – polski herb baronowski, odmiana herbu Jastrzębiec, albo Białynia, nadany wraz z tytułem w Galicji.
Opis herbu
[edytuj | edytuj kod]Opis stworzony zgodnie z klasycznymi zasadami blazonowania:
W polu błękitnym podkowa srebrna na opak, w środku niej krzyż kawalerski złoty, nad krzyżem zaś strzała brązowa z grotem srebrnym i opierzeniem czerwonym. Nad tarczą korona baronowska opleciona sznurem pereł, nad którą hełm w koronie, z której klejnot: pięć piór strusich kolejno srebrne błękitne, złote, błękitne i srebrne.
Najwcześniejsze wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Nadany z tytułem baronowskim (wohlgeboren, freiherr von) 8 marca 1783 Maciejowi in Niemyie Niemyskiemu. Podstawą nadania tytułu był patent szlachecki z 1775, legitymacja szlachectwa, oraz pełnienie urzędu ziemskiego. W projekcie herbu załączonym do podania, herb został nazwany Białynia. Jednocześnie w wymianie korespondencji dotyczącej nadania pojawia się stwierdzenie, że rodzina wywodzi się od Jastrzębczyków.
Również Juliusz Karol Ostrowski, opisując herb własny Niemyski (będący merytorycznie identyczny z opisywanym tutaj, nie licząc korony baronowskiej), podaje że jest to odmiana Białyni albo Jastrzębca. Niemyskim opisywanym tutaj przysługiwał wedle ostrowskiego prawdopodobnie herb Niemyski lub Niemyski II[1].
Herbowni
[edytuj | edytuj kod]Jedna rodzina herbownych:
freiherr von Niemyie Niemyski.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 230.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 268-271. ISBN 978-83-7181-597-3.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Herb Niemyski Baron z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla (tutaj z inną barwą pola)