Potosí
![]() Widok na miasto Potosí | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Departament | |||||
Burmistrz |
René Joaquino | ||||
Powierzchnia |
118 km² | ||||
Wysokość |
3967 m n.p.m. | ||||
Populacja (2013) • liczba ludności • gęstość |
| ||||
Nr kierunkowy |
02 | ||||
Położenie na mapie Boliwii ![]() | |||||
![]() | |||||
Strona internetowa |
Potosí – miasto w Boliwii u podnóża Andów, stolica departamentu Potosí. Położone na wysokości 3967 m n.p.m. Zamieszkuje je 133,3 tys. osób (2001).
Miasto zostało założone w 1545[1] roku, w okresie „gorączki złota” związanej z odkryciem w pobliżu na zboczach Cerro de Potosí (w keczua: Sumaq Urqu) – zwanej później Cerro Rico (Bogata Góra) – wielkich pokładów srebra w 1544 roku. Kilkaset tysięcy europejskich amatorów szybkiego wzbogacenia się zjechało tu w parę lat. Założono wiele mennic. Do wydobycia kruszcu wykorzystywano niewolników spośród rodowitych mieszkańców. Tysiące z nich zmarło z powodu warunków pracy w tutejszych kopalniach i hutach. W połowie XVII wieku Potosí było najludniejszym miastem amerykańskim[2]. W 1650 Potosí liczyło ok. 160 000 mieszkańców[3]. Napływ rabunkowo wydobywanego w Potosi kruszcu zachwiał systemem ekonomicznym całej Europy. Ładunek znajdujący się we wraku statku Nuestra Señora de Atocha zatopionego w 1622 jest typowym przykładem takiego wydobycia. Na jego pokładzie znajdowało się 47 ton srebra oraz 150 tysięcy złotych monet i sztabek. Do dziś w języku hiszpańskim istnieje powiedzenie valer un potosí, czyli „być wartym fortuny”[4].
Miasto to jest wspomniane w powieści Rękopis znaleziony w Saragossie autorstwa Jana Potockiego.
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Typ |
kulturowy |
Spełniane kryterium |
II, IV, VI |
Numer ref. | |
Region[b] |
Ameryka Łacińska i Karaiby |
Historia wpisania na listę | |
Wpisanie na listę |
1987 |
Obiekt zagrożony |
2014- |
W XVIII wieku wyczerpały[1] się złoża srebra i miasto wyludniło się[3]. Zyski czerpano jeszcze z pozyskiwania cyny. Mimo to miasto zaczęło podupadać ekonomicznie.
Obecnie w mieście rozwinął się przemysł spożywczy oraz drzewny[5].
Miasto zostało wpisane w 1987 na listę światowego dziedzictwa UNESCO[1].
Miasta partnerskie
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Praca zbiorowa: Skarby świata: 890 pomników kultury i przyrody z Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN SA, 2010, s. 460. ISBN 978-83-01-16333-4.
- ↑ Jerzy Makowski: Przyrodnicze uwarunkowania procesów zaludnienia. W: Ameryka Łacińska. Przestrzeń i społeczeństwo. Andrzej Dembicz (red.). Warszawa: CESLA, 1992, s. 38. ISBN 83-85620-00-1.
- ↑ a b Henryk Szlajfer: Rola czynników i uwarunkowań społecznych w procesach zaludniania i zmian ludnościowych. W: Ameryka Łacińska. Przestrzeń i społeczeństwo. Andrzej Dembicz (red.). Warszawa: CESLA, 1992, s. 49. ISBN 83-85620-00-1.
- ↑ Grzegorz W. Kołodko , Wędrujący świat, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2008, s. 80, ISBN 978-83-7469-712-5, OCLC 269676449 [dostęp 2021-07-22] .
- ↑ Potosí, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-09-05] .