Przychocki II
![Herb baronowski Przychocki](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/POL_COA_Przychocki_baron.svg/250px-POL_COA_Przychocki_baron.svg.png)
Przychocki Baron – polski herb baronowski, odmiana herbu Trzaska, nadany wraz z tytułem w Galicji.
Opis herbu
[edytuj | edytuj kod]Opis stworzony zgodnie z klasycznymi zasadami blazonowania:
Herb według dyplomu z 1794: Tarcza dzielona w krzyż z polem sercowym. W polach I i IV złotych głowa orla czarna skierowana do środka; w polach II i III błękitnych podwójna rzeka srebrna w skos; w polu sercowym, błękitnym, półksiężyc złoty między dwoma mieczami srebrnymi otłuczonymi ostrzami ku sobie. Nad tarczą korona baronowska opleciona sznurem pereł, nad którą trzy hełmy w koronie, z których klejnoty: klejnot I godło z pola sercowego na trzech piórach strusich, między błękitnymi złote; klejnot II głowa orla jak w godle; klejnot III dwa skrzydła orle złożone, błękitne na srebrnym. Labry I błękitne podbite srebrem; II czarne podbite złotem; III czerwone podbite srebrem.
Według Juliusza Karola Ostrowskiego herb baronów Przychockich nie miał żadnych odmian, co czyniłoby go zwykłym herbem Trzaska z oznakami godności barona[1].
Najwcześniejsze wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Nadany z tytułem baronowskim (freiherr von) 7 stycznia 1794 Ingnacemu i Kazimierzowi Przychockim. Podstawą nadania tytułu było piastowanie przez Ignacego funkcji administratora dóbr wielickich i dzierżawa dóbr koronnych Sieraków i Dziekanowice.
Herbowni
[edytuj | edytuj kod]Jedna rodzina herbownych:
freiherr von Przychocki.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: gł. skł. Księgarnia Antykwarska B. Bolcewicza; [druk:] Józef Sikorski, 1906, s. 175.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 311-312. ISBN 978-83-7181-597-3.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Herb Przychocki Baron z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla (tutaj z inną barwą pola)