Teatr repertuarowy
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Archiwalia_Wesele1901.jpg/200px-Archiwalia_Wesele1901.jpg)
Teatr repertuarowy – teatr utrzymujący przez pewien okres na afiszu po kilka sztuk, granych na zmianę, pracujący jednocześnie nad kolejnymi premierami. Teatr repertuarowy to zazwyczaj placówka, utrzymująca stały zespół aktorski i posiadająca odpowiednie zaplecze techniczne i lokalowe (odpowiednio przystosowana scena, maszyneria teatralna, dekoracje itp.). Większość współcześnie funkcjonujących teatrów pracuje jako teatry repertuarowe (zarówno teatry subsydiowane przez państwo, teatry działające na zasadzie rezydencji, jak i komercyjne teatry prywatne).
Teatr repertuarowy w Wielkiej Brytanii
[edytuj | edytuj kod]W Wielkiej Brytanii w dwudziestoleciu międzywojennym powstała silna sieć lokalnych teatrów repertuarowych, które wystawiały tradycyjne przedstawienia, skupiając się na sztukach współczesnych autorów brytyjskich (m.in. George Bernard Shaw, John Priestley). Zapoczątkowane przez Annie Horniman w Manchesterze (Gaiety Theatre) i Barry'ego Jacksona w Birmingham (Birmingham Repertory Theatre) teatry te wystawiają zazwyczaj po jednej sztuce, pracując jednocześnie nad kolejną premierą.
W okresie poprzedzającym upowszechnienie się telewizji teatry repertuarowe stanowiły – równolegle do kina – główne źródło weekendowej rozrywki brytyjskiej klasy średniej. Sztuki, głównie należące do lekkich gatunków jak komedia czy kryminał, wystawiane były w cyklu tygodniowym, tak aby w każdy weekend stali widzowie mogli obejrzeć nowe przedstawienie. Współcześnie okres pozostawania sztuki na afiszu jest znacznie dłuższy, a dobór repertuaru zwykle nieco bardziej ambitny.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Małgorzata Semil, Elżbieta Wysińska: Słownik współczesnego teatru. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1990, s. 358–359. ISBN 83-221-0444-8.
- Christopher Innes: Teatr po I i II wojnie światowej. W: Historia teatru. John Russel Brown (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 398–399. ISBN 83-06-00252-0.