Wspólnota Taizé
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Brother_Roger_at_prayer.jpg/250px-Brother_Roger_at_prayer.jpg)
Wspólnota z Taizé – międzynarodowa wspólnota ekumeniczna, założona w 1940 w Taizé, we Francji, przez brata Rogera.
Historia
[edytuj | edytuj kod]W 1940 roku Roger, Szwajcar z pochodzenia i teolog, dotarł do odległej, położonej w Burgundii wioski Taizé, w której kupił dom i ziemię, rozpoczynając życie w założonej Wspólnocie. Miejsce wydało mu się szczególne m.in. z powodu bliskiego sąsiedztwa słynnego opactwa benedyktyńskiego Cluny, które w XI w. i XII w. wywarło silny wpływ na życie Kościoła, a także Citeaux z dawnym opactwem cystersów, w którym mieszkał św. Bernard.
W pierwszych latach swojego życia w Taizé brat Roger utrzymywał się z uprawy ziemi, budował małą kapliczkę oraz pisał regułę życia Wspólnoty. Gościł także często uciekinierów politycznych i Żydów.
W 1941 napisał broszurkę pt. Uwagi wyjaśniające, która stała się zaczątkiem reguły Wspólnoty, opowiadającej się za ideą ekumenizmu i pojednania między podzielonymi kościołami chrześcijańskimi. W tym roku wstąpiło do Wspólnoty czterech nowych braci. Od początku dążono do realizacji idei pojednania. Bracia opiekowali się także niemieckimi jeńcami wojennymi, przebywającymi w pobliskim obozie, oraz okolicznymi sierotami.
W latach 1952–1953 Roger napisał właściwą regułę Wspólnoty, której fundamenty stanowiły trzy słowa streszczające Ewangelię: radość, prostota, miłosierdzie. Brat Roger wziął udział w obradach soboru watykańskiego II jako oficjalny obserwator. W czasie jego obrad przybyli do Taizé pastorzy protestanccy i francuscy biskupi katoliccy na pierwsze tego typu spotkanie ekumeniczne.
Od 1969 do Wspólnoty należą także katolicy. W 1966 bracia zorganizowali pierwsze ekumeniczne spotkanie młodzieży, a w 1974 odbył się tam Sobór Młodych.
Po śmierci brata Rogera, zamordowanego 16 sierpnia 2005, przełożonym Wspólnoty został brat Alois – katolik pochodzący z Niemiec. 2 grudnia 2023 funkcję przeora przyjął brat Matthew, anglikanin z Wielkiej Brytanii[1].
Wspólnota
[edytuj | edytuj kod]![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/Taizechurch.jpg/350px-Taizechurch.jpg)
Bracia zobowiązują się na całe życie do dzielenia ze sobą dóbr duchowych i materialnych, do zachowywania celibatu oraz daleko idącej prostoty. Obecnie wspólnota liczy ponad stu braci pochodzenia ewangelickiego i katolików, więcej niż dwudziestu pięciu narodowości.
W centrum każdego dnia w Taizé jest trzykrotna modlitwa. Bracia utrzymują się wyłącznie z własnej pracy. Nie przyjmują osobistych darów ani prezentów. Ewentualne spadki przeznaczone są zawsze na pomoc ubogim. Niektórzy z nich – tworząc kilkuosobowe grupy, zwane fraterniami – żyją wśród najuboższych.
W codziennych obowiązkach związanych z przyjmowaniem pielgrzymów z różnych stron świata pomagają braciom od 1966 Siostry św. Andrzeja, a od 1994 także polskie urszulanki szare.
Adres wspólnoty: Communauté de Taizé 71250 Taizé – Francja
Młodzi w Taizé – spotkania cotygodniowe
[edytuj | edytuj kod]Od końca lat 50. XX w., tysiące młodych ludzi z wielu krajów bierze udział w cotygodniowych spotkaniach modlitewno-refleksyjnych. Niektórzy bracia z Taizé odwiedzają różne miejsca w Afryce, Ameryce Południowej, Azji i Europie, aby tam prowadzić małe i duże spotkania. Wszystkie są one etapami tej samej Pielgrzymki Zaufania przez Ziemię. Uczestnicy zostają zakwaterowani w wiosce Taizé w namiotach lub barakach mieszkalnych. Biorą udział w spotkaniach w ramach jednej z pięciu grup: źródeł wiary, biblijnej (tylko w okresie wakacyjnym), pracy, chóru lub ciszy. Dodatkowo każdy uczestnik może podjąć drobną pracę np. pilnowanie ciszy podczas modlitwy czy dystrybucja posiłków, którą wykonuje codziennie przez kilkadziesiąt minut. Tydzień po tygodniu, a także podczas Spotkań Europejskich młodzi analizują m.in. List z Taizé lub inny tekst, który pisany jest przez przeora i publikowany pod koniec roku.
Typowy dzień
[edytuj | edytuj kod]![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/Taize-meal-new_cup.jpg/250px-Taize-meal-new_cup.jpg)
- poranna modlitwa
- śniadanie
- studium biblijne w dużych grupach
- dyskusje w małych grupach
- południowa modlitwa
- obiad
- popołudniowa praca lub studiowanie Biblii
- podwieczorek
- czas wolny, rozmowy z braćmi, warsztaty
- kolacja
- wieczorna modlitwa
- wspólna zabawa młodzieży przy muzyce
Śpiewy z Taizé
[edytuj | edytuj kod]![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Croix_de_Taiz%C3%A9.jpg/220px-Croix_de_Taiz%C3%A9.jpg)
Ważnym i bardzo charakterystycznym elementem wspólnej modlitwy w Taizé jest śpiew. Wielojęzyczność pielgrzymów przybywających do Taizé, sprawia jednak, że wykorzystanie tradycyjnych pieśni kościelnych, o długich tekstach i wielu zwrotkach jest niemożliwe. Aby umożliwić każdemu świadome uczestnictwo w modlitwie, Wspólnota zaczęła szukać prostszych form muzyki kościelnej. W 1975 zamówiono kompozycję kilkudziesięciu utworów u paryskiego organisty Jacques’a Berthiera. Oprócz śpiewów Jacques’a Berthier, obecnie w Taizé wykorzystuje się też kompozycje Josepha Gelineau, tradycyjne melodie prawosławne i utwory komponowane przez członków Wspólnoty.
Główną cecha charakterystyczną śpiewów z Taizé jest ich prosty, najczęściej jednozdaniowy tekst, będący często cytatem z Biblii lub tradycji kościołów. Niewielki rozmiar tekstu sprawia, że jest on łatwy do zapamiętania, pomimo użycia różnych języków. Melodia natomiast skłania do refleksji i wewnętrznego wyciszenia się. Formalnie większość śpiewów z Taize to ostinata i kanony. Podstawowy układ śpiewu może być wykonywany przez niewielkie grupy, ale pełne aranżacje na chór z instrumentalizacją i partiami solistów są też stosowane podczas wielkich zgromadzeń liturgicznych.
Proste melodie, medytacyjny charakter i tłumaczenia na wiele języków przyczyniły się do popularności śpiewów z Taizé wśród chrześcijan. Stosowane są one w praktyce liturgicznej większości wyznań na wszystkich kontynentach. Śpiewy są niewątpliwie najbardziej rozpoznawalnym owocem istnienia Wspólnoty.
Europejskie Spotkania Młodych
[edytuj | edytuj kod]Corocznie, na przełomie starego i nowego roku, wspólnota organizuje w jednym z europejskich miast modlitewne spotkania ekumeniczne nazywane Pielgrzymką Zaufania przez Ziemię. Młodzież zostaje przyjęta przez parafie. Zakwaterowanie ma miejsce u rodzin goszczących lub w obiektach publicznych takich jak np. szkoły lub sale gimnastyczne. Modlitwy, a także obiad i kolacja mają miejsce najczęściej w wielkich halach wystawowych zaadaptowanych specjalnie na tę okazję. Uczestnicy mają możliwość wyboru jednej z czterech grup: uczestnictwo w życiu parafii; uczestnictwo w życiu parafii połączone z pomocą w ekipie pracy; uczestnictwo w życiu parafii połączone ze śpiewaniem w chórze; przeżywanie poranków w ciszy z wprowadzeniem biblijnym. Porządek dnia jest podobny do tego z Taizé:
- śniadanie u rodzin goszczących
- modlitwa w parafii
- spotkania refleksyjne w małych grupach międzynarodowych
- obiad
- modlitwa
- zajęcia warsztatowe najczęściej prowadzone przez braci
- kolacja
- modlitwa
O godzinie 23:00 w sylwestrową noc uczestnicy biorą udział we wspólnej modlitwie w parafiach o pokój na świecie. Następnie odbywa się zabawa sylwestrowa, tzw. Święto Narodów. 1 stycznia uczestnicy spożywają świąteczny obiad u rodzin goszczących.
Spotkania są organizowanie przez Wspólnotę we współpracy z lokalnym Kościołem, przy wsparciu młodych ludzi wolontariuszy, którzy przybywają do miasta organizatora w kilku turach, pierwsza tura pojawia się już na zakończenie wakacji, druga przyjeżdża przed świętami Bożego Narodzenia a największa grupa wolontariuszy przybywa 26 grudnia.
Lista miast, w których miały miejsce spotkania
[edytuj | edytuj kod]- 1978 – Paryż, Francja
- 1979 – Barcelona, Hiszpania
- 1980 – Rzym, Włochy
- 1981 – Londyn, Wielka Brytania
- 1982 – Rzym, Włochy
- 1983 – Paryż, Francja
- 1984 – Kolonia, Niemcy
- 1985 – Barcelona, Hiszpania
- 1986 – Londyn, Wielka Brytania
- 1987 – Rzym, Włochy
- 1988 – Paryż, Francja
- 1989 – Wrocław, Polska
- 1990 – Praga, Czechosłowacja
- 1991 – Budapeszt, Węgry
- 1992 – Wiedeń, Austria
- 1993 – Monachium, Niemcy
- 1994 – Paryż, Francja
- 1995 – Wrocław, Polska
- 1996 – Stuttgart, Niemcy
- 1997 – Wiedeń, Austria
- 1998 – Mediolan, Włochy
- 1999 – Warszawa, Polska
- 2000 – Barcelona, Hiszpania
- 2001 – Budapeszt, Węgry
- 2002 – Paryż, Francja
- 2003 – Hamburg, Niemcy
- 2004 – Lizbona, Portugalia
- 2005 – Mediolan, Włochy
- 2006 – Zagrzeb, Chorwacja
- 2007 – Genewa, Szwajcaria
- 2008 – Bruksela, Belgia
- 2009 – Poznań, Polska
- 2010 – Rotterdam, Holandia
- 2011 – Berlin, Niemcy
- 2012 – Rzym, Włochy
- 2013 – Strasburg, Francja
- 2014 – Praga, Czechy
- 2015 – Walencja, Hiszpania
- 2016 – Ryga, Łotwa
- 2017 – Bazylea, Szwajcaria
- 2018 – Madryt, Hiszpania
- 2019 – Wrocław, Polska
- 2020 – Taizé, Francja (online)
- 2021 – Turyn, Włochy (online)
- 2022 – Rostock, Niemcy
- 2023 - Lublana, Słowenia
Kolejne spotkanie
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Brat Matthew przyjął służbę przeora - Taizé [online], www.taize.fr [dostęp 2023-12-28] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Paupert J.M., Taizé i Kościół jutra, Warszawa 1969
- Taizé, pielgrzymka Zaufania przez Ziemię, Kraków 1993
- Chantal J. Modlimy się w Taizé z Bratem Rogerem, Warszawa 1997
- Spink K., Brat Roger, Założyciel Taizé (The Universal Heart, the life and vision of Brother Roger of Taizé), Wydanie I – Kraków 1989, Wydanie III – Katowice 1995
- Kronika chrześcijaństwa, Warszawa 1998.
- Zatyka M, Zatyka M., Ekumeniczna Wspólnota z Taizé, Ząbki 1999.