Dictatus papae
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Dictatus_Papae_complete.jpg/200px-Dictatus_Papae_complete.jpg)
«Dictatus papae» (лац.: вяршэнства папы) — дакумент, які змяшчае тэкст праграмы пантыфікату папы Рыгора VII (1073—1085 гг.), складзены сакавіку 1075 г. У ім Папа прэтэндуе на вярхоўную заканадаўчую і судовую ўладу ў хрысціянскім свеце, а таксама на права скідваць усіх князёў (і мірскіх, і духоўных).
У хуткім часе на сінодзе ён фармальна загадаў адлучыць ад Царквы ўсіх свецкіх уладароў, хто вылучаў кандыдатаў на заняцце царкоўных пасад без згоды з царкоўнымі ўладамі. �� выніку ўжо ў часы наступнага папы, Гільдэбранда, выбранага па новых правілах і без згоды тагачаснага імператара Генрыха IV (правіў 1056—1106 гг.), распачалася барацьба за інвестытуру, якая вылілася ў захоп Рыму, яго рабаванне сарацынамі, выбраннем антыцэзара і антыпапы.[1].
Вынікі
[правіць | правіць зыходнік]Канфлікт выявіў глыбокае супярэчанне паміж свецкімі і духоўнымі ўладамі. «Ён падвяў вызначальную рысу гісторыі наступных стагоддзяў; яму наканавана была пакінуць яшчэ больш даўгавечную спадчыну ў сферах палітычнай думкі і палітычнай традыцыі».[2].
У выніку супрацьстаяння Піза атрымала прызнанне муніцыпальных правоў, што распачала працэс усталявання незалежнасці гарадскіх абшчын гарадоў.