Tatoi
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Parnitha_Tatoi_01.jpg/220px-Parnitha_Tatoi_01.jpg)
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Tatoi_King%27s_Forest.jpg/220px-Tatoi_King%27s_Forest.jpg)
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Tatoi_king%27s_forest_1.jpg/220px-Tatoi_king%27s_forest_1.jpg)
Tatoi (gr. Τατόϊ) – dziki park krajobrazowy, także dawny pałac królewski, znajdujący się w Grecji, administracyjnie należący do miejscowości Dekelia, położony wśród dawnych lasów królewskich o ok. 5 km na północ od granic zabudowy Wielkich Aten.
W roku 2007 Tatoi został włączony w skład Parku Narodowego Góry Parnitha[1]. Tatoi to także nazwa pobliskiego lotniska wojskowego oraz sportowego mieszczącego się w miejscowości Dekelia.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Tatoi stanowiło letnią rezydencję greckiej rodziny królewskiej oraz miejsce urodzenia Jerzego II Greckiego. W posiadłości znajduje się też cmentarz greckiej rodziny królewskiej[2].
Po detronizacji ostatniego z monarchów, Konstantyna II Greckiego w 1973 roku, dobra Tatoi przejęło państwo, a wyrokiem Europejskiego Trybunału praw Człowieka, z 28 listopada 2002 roku[3] Republika Grecka winna wypłacić rodzinie królewskiej odszkodowanie w wysokości małego ułamka wartości, tych oraz także innych, odebranych królowi majątków, w Atenach i w innych miejscach Grecji.
Od 2007 roku stopniowo realizowany jest program adaptacji dawnych dóbr królewskich Tatoi na teren ekologicznej rekreacji rodzinnej. Toteż coraz chętniej zaglądają tu rodziny z małymi dziećmi[a].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rozległe, miejskie tereny parkowe utworzono też, w miejsce majątków ziemskich rodziny królewskiej, położonych w ateńskich dzielnicach Nea Filadelfia i Agioi Anargyroi.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tatoi Palace [online], parnitha-np.gr [dostęp 2017-11-27] .
- ↑ Lista pochowanych w Tatoi członków rodziny królewskiej. [dostęp 2012-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-12)].
- ↑ European Court of Human Rights: Case-Law of the Grand Chamber 1998-2006, Jań Sǐkuta, Ján Šikuta, Eva Hubálková s. 229