Wojtowiczowie herbu Lubicz
Wojtowiczowie herbu Lubicz, znani również jako Woytowiczowie, Wójtowiczowie – polski ród szlachecki wywodzący się z Wołynia, prawdopodobnie pochodzenia litewsko-ruskiego.
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/Herb_Lubicz1.jpg/230px-Herb_Lubicz1.jpg)
Historia
[edytuj | edytuj kod]Rodzina pieczętuje się herbem Lubicz[1], zaś jej gniazdem rodowym są Wojtowice (czy też Wojtowce) w powiecie ostrogskim[2]. Pierwsza wzmianka o rodzie pochodzi z 1427 r. (Wojtowicz – syn rycerza Wojciecha)[3], familię notowano także w 1576 r. jako przynależną do szlachty wołyńskiej (sejm koronacyjny króla Stefana Batorego)[4].
Jan Wojtowicz herbu Lubicz, syn Stefana i Franciszki z Załuskich herbu Rawicz, wnuk Stanisława i Teresy z Byczkowskich herbu Pomian, prawnuk Marcina, wylegitymował się ze szlachectwa w zaborze rosyjskim w powiecie łuckim w 1803 r.[1]
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Wojtowiczowie_herbu_Lubicz.jpg/330px-Wojtowiczowie_herbu_Lubicz.jpg)
![](http://178.128.105.246/host-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Rodzina_Wojtowicz%C3%B3w_herbu_Lubicz.jpg/230px-Rodzina_Wojtowicz%C3%B3w_herbu_Lubicz.jpg)
Ur. Jmć Pan Jan Woytowicz, Powiatu Łuckiego ziemianin, w dowód szlacheckiej swej rodowitości złożył roku Tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt siódmego dnia osiemnastego września w Łucku datowane od Obywateli Guberni Wołyńskiej dwunastu osiadłych, Ur. Janowi Woytowiczowi, Ur. Stefana i Franciszki z Załuskich Woytowiczów małżonków Podsędkowicostwa Łuckiego synowi, niegdy Ur. Stanisława i Teresy z Byczkowskich małżonków Podsędkostwa Łuckiego wnukowi, a zaś Marcina Woytowicza prawnukowi, o niewątpliwej Jego rodowitości szlacheckiej dane, a roku Tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt ósmego, dnia dwudziestego czwartego maja w Xięgach Ziemskich Łuckich odpisano i otem że Familja Jego Herbu Lubicz z dawna używała upewniające świadectwo.
Wojtowiczowie posiadali majątki na Wołyniu, Podolu, w województwie kijowskim (Pawołocz), ruskim (Wojtowszczyzna)[5]. Większa część rodu uległa procesowi pauperyzacji (ze względu na rozrodzenie i utraty majątków). Na początku XIX w. Jan Wojtowicz, po spaleniu dworu przez grupę kozaków, sprzedał wieś Wojtowszczyznę hrabiemu Dzieduszyckiemu i wraz z dziećmi: Benedyktem, Feliksem, Łucją i Agatą osiedlił się w województwie sandomierskim w Księstwie Warszawskim (późniejszej guberni sandomierskiej i radomskiej w Królestwie Polskim), zakupując tam część wsi. W II p. XIX w. linia ta posiadała Ulów[6]. Potomkowie tej rodziny żyją do dziś.
Znani przedstawiciele
[edytuj | edytuj kod]- Jan Wojtowicz z Pawołoczy (XVII w.) – posesor Pawołoczy, rycerz w chorągwi Władysława księcia Zasławskiego-Ostrogskiego;
- Marcin Wojtowicz – towarzysz husarski w armii koronnej Feliksa Kazimierza Potockiego w bitwie pod Podhajcami (1698);
- Stanisław Wojtowicz – pisarz ziemski łucki w latach 1743–1746 oraz podsędek łucki w latach 1747–1748[7];
- Karol Woytowicz „Chmielewski” (1839–1866) – powstaniec styczniowy, uczestnik bitwy opatowskiej[8];
- Józef Wojtowicz (1864–1925) – ziemianin, właściciel Ulowa;
- Jan Wojtowicz (1900–1952) – żołnierz w wojnie polsko-bolszewickiej;
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Źródło: Centralne Państwowe Archiwum Historyczne Ukrainy w Kijowie, nr 0538.
- ↑ Dunin-Borkowski, Jerzy Seweryn. Genealogie żyjących rodów polskich. Lwów, 1894 r.
- ↑ J.S.Starykoń – Kasprzycki w: „Polska Encyklopedia Szlachecka”.
- ↑ Tadeusz Gajl, Herbarz Polski.
- ↑ Praca zbiorowa pod kierunkiem Marii Serwińskiej, Genowefy Pochwały, Jerzego Bożętki – Nienaszów. Dzieje i życie codzienne, Krosno 2013, Roksana. ISBN 978-83-7343-414-3.
- ↑ Archiwum Państwowe w Kielcach.
- ↑ Urzędnicy wołyńscy XIV-XVIII w. Oprac. Marian Wolski, Kórnik 2007.
- ↑ Źródło: Katalog Powstańców Styczniowych – www.genealogia.okiem.pl.