aanbaffen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]From aan + baffen (“to bark”).
Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aanbaffen
- Obsolete form of aanblaffen. (both senses)
Inflection
[edit]Conjugation of aanbaffen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanbaffen | |||
past singular | bafte aan | |||
past participle | aangebaft | |||
infinitive | aanbaffen | |||
gerund | aanbaffen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | baf aan | bafte aan | aanbaf | aanbafte |
2nd person sing. (jij) | baft aan, baf aan2 | bafte aan | aanbaft | aanbafte |
2nd person sing. (u) | baft aan | bafte aan | aanbaft | aanbafte |
2nd person sing. (gij) | baft aan | bafte aan | aanbaft | aanbafte |
3rd person singular | baft aan | bafte aan | aanbaft | aanbafte |
plural | baffen aan | baften aan | aanbaffen | aanbaften |
subjunctive sing.1 | baffe aan | bafte aan | aanbaffe | aanbafte |
subjunctive plur.1 | baffen aan | baften aan | aanbaffen | aanbaften |
imperative sing. | baf aan | |||
imperative plur.1 | baft aan | |||
participles | aanbaffend | aangebaft | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |