aanblaffen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Alternative forms
[edit]- aanbaffen (obsolete, both senses)
Etymology
[edit]17th century or earlier. Compound of aan + blaffen.
Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aanblaffen
- (transitive) to bark at [from 17th c.]
- (transitive) to shout at (in an unsympathetic manner) [from 17th c.]
Inflection
[edit]Conjugation of aanblaffen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanblaffen | |||
past singular | blafte aan | |||
past participle | aangeblaft | |||
infinitive | aanblaffen | |||
gerund | aanblaffen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | blaf aan | blafte aan | aanblaf | aanblafte |
2nd person sing. (jij) | blaft aan, blaf aan2 | blafte aan | aanblaft | aanblafte |
2nd person sing. (u) | blaft aan | blafte aan | aanblaft | aanblafte |
2nd person sing. (gij) | blaft aan | blafte aan | aanblaft | aanblafte |
3rd person singular | blaft aan | blafte aan | aanblaft | aanblafte |
plural | blaffen aan | blaften aan | aanblaffen | aanblaften |
subjunctive sing.1 | blaffe aan | blafte aan | aanblaffe | aanblafte |
subjunctive plur.1 | blaffen aan | blaften aan | aanblaffen | aanblaften |
imperative sing. | blaf aan | |||
imperative plur.1 | blaft aan | |||
participles | aanblaffend | aangeblaft | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |