Aelle de Northumbria
![]() ![]() | |
Nome orixinal | (en) Ælla II, Aelle II ![]() |
---|---|
Biografía | |
Nacemento | século VIII ![]() |
Morte | 21 de marzo de 867 ![]() York (Reino de Northumbria) ![]() |
Rei de Northumbria | |
década de 860 – 867 ← Osberht de Northumbria – Ecgberht I de Northumbria → ![]() | |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino de Northumbria ![]() |
Actividade | |
Ocupación | monarca ![]() |
Lingua | Lingua inglesa ![]() |
Familia | |
Irmáns | Osberht de Northumbria ![]() |
![]() |
Aelle (ou Ælla), finado o 21 de marzo de 867, foi rei de Northumbria a mediados do século IX.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]As fontes sobre a historia de Northumbria neste período son limitadas. Hai poucos datos sobre Aelle e a datación do seu reinado é problemática. É un personaxe importante en Ragnarssona þáttr (O relato dos fillos de Ragnar).
Crónicas
[editar | editar a fonte]Aelle converteuse en rei despois de que Osberht fose deposto. Isto dátase tradicionalmente no 862 ou 863, pero pode ser tan tarde como 866[1]. Case nada se sabe do reinado de Aelle. Simeón de Durham afirma que Aelle se apoderou das terras en Billingham, Ileclif, Wigeclif e Crece, que pertencían á igrexa[2]. Mentres que Aelle é descrito na maioría das fontes como un tirano, e non un rei lexítimo, unha fonte afirma que era irmán de Osberht[3]. O Grande exército pagán marchou sobre Northumbria a finais do verán de 866, apoderándose de York o 21 de novembro de 866[4]. Simeón de Durham, a Crónica anglosaxoa, Asser, e Æthelweard contan substancialmente a mesma versión do feitos pero varían os detalles. Na Historia Regum de Simeón relátase unha batalla do 21 de marzo 867, onde Osberht e Aelle atoparon a morte a mans dos viquingos[5].
Naqueles días, a nación de Northumbria expulsara violentamente do reino ao rei lexítimo da súa nación, Osberht polo seu nome, e colocárase á cabeza do reino certo tirano chamado Aelle. Cando os pagáns viñeron sobre o reino, o disenso disipouse por consello divino e a axuda dos nobres. Os reis Osberht e Aelle, despois de unir as súas forzas formaron un exército e chegaron á cidade de York; unha maioría de mariñeiros (vikingos) deron a impresión de fuxiren dos northumbrianos que se acercaban. Os cristiáns, percibindo a súa fuxida e o terror, atacaron, pero encontraron que os vikingos eran a parte máis forte. Ambos bandos loitaron con gran ferocidade e ambos reis caeron. O resto que escapou fixo a paz cos daneses.Simeón de Durham[6]
Despois disto, os viquingos nomearon a Ecgberht para que gobernase Northumbria[7].
Sagas
[editar | editar a fonte]Ragnarssona þáttr (A crónica dos fillos de Ragnar) engade unha gran cantidade de relatos interesantes da conquista viquinga de York. Asociado ao semi-lendario rei de Suecia Ragnar Lodbrok e os seus fillos, Hvitsärk, Björn Brazo de ferro, Sigurd Serpe no ollo, Ivar o Desosado, e Ubba. Segundo os relatos, Ragnar foi asasinado por Aelle, e o exército que tomou York no 866 foi dirixido polos fillos de Ragnar que vingaron a súa morte sometendo a Aelle á aguia de sangue[8]. Fontes inglesas temperás afirmaron que morreron tanto Aelle como Osberht en batalla, e as Crónicas anglosaxoas afirman que «ambos os reis foron asasinados no acto»[9].
A figura principal nos contos de vinganza é Ivar, que ás veces se asocia co líder viquingo Ímar, irmán de Amlaíb Conung, que se atopa nos anais irlandeses. Dorothy Whitelock sinala que «non é en absoluto seguro que deba ser identificado co fillo de Ragnar, o nome non é pouco común»[10]. A Crónica anglosaxoa non cita aos líderes en Northumbria, pero si declara uns anos despois que «Hingwar e Hubba» e o rei Eadmund de Anglia Oriental (San Edmundo) participaron[11]. Hubba é nomeado como líder do exército en Northumbria por Abbo de Fleury, e pola Historia de Sancto Cuthberto. Simeón de Durham enumera aos líderes do exército viquingo como «Halfdene, Inguar, Hubba, Beicsecg, Guthrun, Oscytell, Amund, Sidroc, outro duque do mesmo nome, Osbern, Frana, e Harold»[12].
No cine
[editar | editar a fonte]Aelle foi interpretado por Frank Thring na película Os viquingos (1958)[13], e por Ivan Kaye na serie dramática do History Channel Viquingos (2013)[14][15].
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Kirby, p. 196.
- ↑ Simeón de Durham, p. 654.
- ↑ Kirby, p. 197.
- ↑ Higham, pp. 178-179; ASC s.a. 867.
- ↑ Datado por Simeón de Durham, p. 654.
- ↑ Simeón de Durham, p. 470.
- ↑ Higham, p.179.
- ↑ Whitelock, p. 225ff.
- ↑ ASC, s.a. 867.
- ↑ Whitelock, p. 227.
- ↑ ASC, s.a. 870.
- ↑ Simeón de Durham, p. 654. Whitelock, p. 227, discute os líderes do Grande Exército en varias fontes.
- ↑ IMDb: The Vikings: http://www.imdb.com/title/tt0052365/
- ↑ IMDb: Vikings: http://www.imdb.com/title/tt2306299/
- ↑ "Vikings Tops The Ratings With 8.3 Million Viewers". Irish Film Board. 5 de marzo de 2013. Arquivado dende o orixinal o 07 de abril de 2013. Consultado o 14 de marzo de 2013.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Simeón de Durham; J. Stevenson, translator (1855). "The Historical Works of Simeon of Durham". Church Historians of England, volume III, part II. Seeley's. Consultado o 2007-01-27.
- Kirby, D.P., The Earliest English Kings. Londres: Unwin, 1991. ISBN 0-04-445692-1
- Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993. ISBN 0-86299-730-5
- McGuigan, Neil (2015). "Ælla and the descendants of Ivar: politics and legend in the Viking Age". Northern History 52 (1): 20–34. doi:10.1179/0078172X14Z.00000000075. Consultado o 7 June 2015.
- Pagan, H. E. (1969). "Northumbrian numismatic chronology in the ninth century" (PDF). British Numismatic Journal 38: 1–15. Consultado o 7 June 2015.
- Whitelock, Dorothy (1969). "Fact and Fiction in the Legend of St. Edmund". Proceedings of the Suffolk Institute of Archaeology 31. Arquivado dende o orixinal o 04 de setembro de 2006. Consultado o 2007-01-27.