Antoni (Abaszydze)
Dawid Abaszydze | |
Schiarcybiskup | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
2 października 1867 |
Data i miejsce śmierci |
1 listopada 1943 |
Miejsce pochówku | |
Arcybiskup taurydzki i symferopolski | |
Okres sprawowania |
1912–1919 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Śluby zakonne |
1891 |
Diakonat |
1891 |
Prezbiterat |
1896 |
Chirotonia biskupia |
23 kwietnia 1902 |
Data konsekracji |
23 kwietnia 1902 | ||||
---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | |||||
Współkonsekratorzy |
Włodzimierz (Sieńkowski), Aleksander (Okropiridze), Arseniusz (Izotow), Leonid (Okropiridze), Beniamin (Bornukow) | ||||
|
Dymitr, po przyjęciu wielkiej schimy Antoni, imię świeckie Dawid Ilicz Abaszydze (ur. 20 września?/2 października 1867 w Tyflisie, zm. 1 listopada 1943 w Kijowie) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego narodowości gruzińskiej, święty prawosławny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z gruzińskiego rodu arystokratycznego. W 1891 ukończył z wyróżnieniem studia prawnicze na uniwersytecie w Noworosyjsku[1]. W tym samym roku udał się do Kijowa, by podjąć studia na Kijowskiej Akademii Duchownej i złożyć wieczyste śluby mnisze w ławrze Pieczerskiej. Przyjął imię mnisze Dymitr na cześć św. Dymitra z Rostowa, po czym przyjął święcenia diakońskie z rąk biskupa Sylwestra (Olszewskiego)[2]. W 1896 ukończył Akademię z tytułem kandydata nauk teologicznych i przyjął święcenia kapłańskie[3]. Został również zatrudniony jako wykładowca Pisma Świętego w seminarium duchownym w Tyflisie. Następnie przez rok (od 1897 do 1898) był inspektorem seminarium duchownego w Kutaisi i przez dwa następne – inspektorem seminarium w Tyflisie. W okresie tym wszedł w konflikt z seminarzystą Josifem Dżugaszwilim, późniejszym Stalinem, przyczyniając się ostatecznie do jego wydalenia ze szkoły[4]. W 1900 otrzymał godność archimandryty i rektora Aleksandrowskiego misyjnego seminarium duchownego w Ardonie[3].
23 kwietnia 1902 miała miejsce jego chirotonia na wikariusza Egzarchatu Gruzińskiego z tytułem biskupa alawerdzkiego. Jako konsekratorzy wzięli w niej udział egzarcha Gruzji metropolita Aleksy, biskupi władykaukaski Włodzimierz, gurijsko-megrelski Aleksander, suchumski Arseniusz, imeretyński Leonid oraz gorijski Beniamin. W roku następnym został ordynariuszem eparchii gurijsko-megrelskiej[3].
W 1905 przeniesiony do eparchii podolskiej jako jej biskup pomocniczy z tytułem biskupa bałckiego, zaś w 1906 na katedrę turkiestańską i taszkencką. Była to ówcześnie najbiedniejsza eparchia Rosyjskiego Kościoła. Dzięki staraniom biskupa Dymitra, który uzyskał na cel jej rozwoju wsparcie materialne samego cara Mikołaja II, liczba jej parafii wzrosła ponad dwukrotnie[1]. W 1912 został ordynariuszem eparchii taurydzkiej i symferopolskiej. W 1914, po wybuchu I wojny światowej wyjechał na front w charakterze zwykłego kapelana na okręcie „Marija“[1]. Rok później został podniesiony do godności arcybiskupiej[3]. Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Następnie wrócił do Symferopola[1].
Brał udział w tworzeniu Tymczasowego wyższego zarządu cerkiewnego na południowym wschodzie Rosji. Początkowo był zastępcą jego przewodniczącego, następnie de facto przejął obowiązki przewodniczącego, by ostatecznie przekazać je metropolicie kijowskiemu Antoniemu[5]. Wielokrotnie apelował do Białych i Czerwonych o pokój[1]. W 1919 emigrował z ogarniętej wojną domową Rosji, jednak zdecydował się na powrót[3], według innego źródła – nie skorzystał z możliwości wyjazdu w czasie masowej ewakuacji Białych z Krymu[1]. W 1922 został aresztowany w Symferopolu i skazany na śmierć za wspieranie Białych w czasie wojny domowej, jednak wyrok został przesłany do potwierdzenia Stalinowi, który nakazał jego zmianę na karę pozbawienia wolności. Biskup przebywał w więzieniu dwa lata, stracił w tym czasie wzrok[1].
W 1925 Dymitr (Abaszydze) wrócił do Kijowa i dołączył do wspólnoty mnichów ławry Pieczerskiej. Częściowo odzyskał wzrok. W 1926 złożył śluby mnisze wielkiej schimy z imieniem Antoni (na cześć św. Antoniego Pieczerskiego). W ławrze przebywał do jej zamknięcia w 1929, następnie zamieszkiwał u swoich duchowych dzieci. Zyskał opinię świętego starca. W 1941, po zajęciu Kijowa przez Niemców i ponownym otwarciu ławry Pieczerskiej, schiarcybiskup Antoni wrócił do niej i objął funkcję przełożonego wspólnoty[1]. Zmarł w 1942[1] lub 1943[3] w Kijowie i został pochowany w pobliżu wejścia do Bliższych Pieczar ławry Pieczerskiej[3]. Po jego śmierci pojawił się jego nieformalny kult[3]. Nagrobek duchownego został zniszczony po ponownym zamknięciu ławry w latach 60. XX wieku i odrestaurowany po upadku ZSRR[1].
14 czerwca 2011 Święty Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, na wniosek przewodniczącego komisji ds. kanonizacji arcybiskupa chersońskiego Jana ogłosił go świętym czczonym lokalnie (tj. na terytorium Ukrainy)[6]. Dniem jest wspomnienia jest 1 listopada (rocznica śmierci)[1]. Uroczysta kanonizacja odbyła się 23 kwietnia 2012 w ławrze Pieczerskiej pod przewodnictwem metropolity kijowskiego i całej Ukrainy Włodzimierza[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k 1 ноября – память схиархиепископа Антония (Абашидзе)
- ↑ Антоний (Абашидзе Давид Ильич)
- ↑ a b c d e f g h Димитрий (Абашидзе, кн.). [dostęp 2016-03-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ S. S. Montefiore, Stalin – młode lata despoty: zanim powstał dwór Czerwonego Cara Świat Książki, Warszawa, 2008 ISBN 978-83-247-0578-8, ss.90–92
- ↑ ВРЕМЕННОЕ ВЫСШЕЕ ЦЕРКОВНОЕ УПРАВЛЕНИЕ НА ЮГО-ВОСТОКЕ РОССИИ w Prawosławnej Encyklopedii
- ↑ Ж У Р Н А Л № 21
- ↑ Блаженнейший митрополит Киевский Владимир возглавил торжества по случаю прославления в лике святых схиархиепископа Антония (Абашидзе)