Język bikolski
Wygląd
Obszar | |||||
---|---|---|---|---|---|
Liczba mówiących |
ok. 24 mln | ||||
Pismo/alfabet | |||||
Klasyfikacja genetyczna | |||||
Kody języka | |||||
ISO 639-1 | tl | ||||
ISO 639-2 | bik | ||||
ISO 639-3 | bik | ||||
IETF | bik | ||||
Glottolog | biko1240 | ||||
Ethnologue | bik | ||||
GOST 7.75–97 | бик 103 | ||||
Linguist List | biko | ||||
Występowanie | |||||
![]() Zasięg języków bikolskich | |||||
W Wikipedii | |||||
| |||||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język bikolski, bikol – język austronezyjski – bądź grupa spokrewnionych języków – z półwyspu Bikol na filipińskiej wyspie Luzon. Ma kilka mocno zróżnicowanych odmian regionalnych, traktowanych czasami jako odrębne języki, przy czym sami użytkownicy określają je po prostu jako „bikol”[2]. Serwis Ethnologue traktuje bikolski jako tzw. makrojęzyk[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b ethnologue.com
- ↑ J.W. Lobel , Bikol, [w:] E.K. Brown, Sarah Ogilvie (red.), Concise Encyclopedia of Languages of the World, Amsterdam: Elsevier, 2009, s. 158–161, ISBN 978-0-08-087775-4, OCLC 318247422 (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).