Kazimierz Barczyk
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
25 stycznia 1950 |
---|---|
Zawód, zajęcie |
prawnik, polityk |
Alma Mater | |
Stanowisko |
przewodniczący Rady Miasta Krakowa (1990–1993), poseł na Sejm I i III kadencji (1991–1993, 1997–2001) |
Partia | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kazimierz Barczyk (ur. 25 stycznia 1950 w Wolbromiu[1]) – polski prawnik, sędzia i adwokat, polityk oraz samorządowiec. Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w okresie rządu Jerzego Buzka, poseł na Sejm I i III kadencji, zastępca przewodniczącego i sędzia Trybunału Stanu, współtwórca i przewodniczący Stowarzyszenia Gmin i Powiatów Małopolski oraz Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Okres PRL
[edytuj | edytuj kod]Urodził się jako jedno z pięciorga dzieci Mikołaja i Antoniny z domu Lis[1]. W latach 1960–1970 należał do Związku Harcerstwa Polskiego, gdzie był drużynowym i szczepowym[2]. Od 1969 do 1974 przewodniczył uczelnianemu sądowi koleżeńskiemu na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz komisji do spraw samorządu domów studenckich UJ[2]. W 1972 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, odbył następnie aplikację sędziowską. Orzekał jako asesor i później sędzia w sądach rejonowych w Olkuszu, Sosnowcu i Krakowie. W latach 1972–1980 był współpracownikiem wicedyrektora Szkoły Letniej Kultury Języka Polskiego UJ[3]. Od połowy 1979 do początku 1982 był członkiem PZPR[4].
W latach 80. działał w pierwszej „Solidarności”, organizował struktury związku w krakowskich sądach, następnie także w około stu sądach w Polsce południowo-wschodniej oraz trzy tzw. Ogólnopolskie Fora Prawników „S”[2]. Był członkiem prezydium i pełnomocnikiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości NSZZ „Solidarność” do spraw Nowelizacji Ustaw[3][5][6]. Współtworzył i w latach 1980–1992 kierował Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności, składającą się z około 200 osób (głównie prawników) społeczną agendą „Solidarności”[3]. Instytucja ta opracowała społecznie kilkadziesiąt projektów ustaw (w tym projekty kodeksu karnego bez kary śmierci, prawa prasowego bez instytucji cenzury, przepisów wprowadzających gwarancje niezawisłości wymiaru sprawiedliwości w przypadku ustaw o Sądzie Najwyższym, sądach powszechnych, prokuraturze oraz Krajowej Radzie Sądownictwa, ustawy o samorządzie terytorialnym tworzącą samorząd gminny z demokratyczną ordynacją wyborczą), które w istotnej mierze wykorzystano do kształtowania podstaw ustrojowych III RP[7] . Historyk prawa Stanisław Grodziski stwierdził o działaniach COIU „S”: Byłem pod wrażeniem skali i wielkości prac prawniczych podjętych dla naprawy Rzeczypospolitej [...][8] . Centrum i jego Społeczna Rada Legislacyjna były głównym zespołem ekspertów ogólnopolskiej „S”, a następnie Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego i Senatu I kadencji[5][9].
Po wprowadzeniu stanu wojennego Kazimierz Barczyk został odwołany ze stanowiska sędziego (jako jedyny krakowski sędzia[3]). Był współinicjatorem i współpracownikiem ogólnopolskiego podziemnego pisma „Paragraf” wydawanego w Krakowie w latach 1986–1989[10]. Prezes Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych Krystyna Sieniawska wspominała: Przez całe lata 80. kolportażem wśród sędziów, adwokatów, prokuratorów, radców prawnych, notariuszy niezależnej prasy na czele z „Paragrafem” zajmował się przede wszystkim Kazimierz Barczyk, który zarazem zbierał informacje o łamaniu praworządności [...][11].
Do czerwca 1987 był objęty wprowadzonym przez ministra sprawiedliwości zakazem wykonywania zawodu adwokata. W 1981 inicjator i organizator wotum nieufności wobec ministra sprawiedliwości Jerzego Bafii oraz prokuratora generalnego Lucjana Czubińskiego[3]. 17 listopada 1983 wcielony do służby w Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej w Krakowie, następnego dnia usunięty z niej jako osoba niedająca rękojmi bycia prokuratorem wojskowym[12]. W 1987 został ostatecznie wpisany na listę adwokatów (po wygraniu wraz z Anną Kurską postępowania przeciwko ministrowi sprawiedliwości przed Sądem Najwyższym)[3][13].
W latach 80. współtworzył Krajowe Duszpasterstwo Prawników, działał również w Duszpasterstwie Ludzi Pracy w Kamieniołomie im. Jana Pawła II przy parafii św. Józefa w Krakowie[14]. W 1988 był doradcą prawnym strajkujących w Hucie im Lenina w Krakowie[3]. Od 1989 był członkiem władz miejskiego i regionalnego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”[10][15].
III Rzeczpospolita
[edytuj | edytuj kod]Od 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie[10]. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję zastępcy członka Trybunału Stanu. W 1990 uczestniczył w pracach nad tworzeniem Związku Miast Polskich i Unii Metropolii Polskich[16]. W latach 1991–1993 wykonywał mandat posła I kadencji z ramienia Porozumienia Obywatelskiego Centrum, zasiadał w Komisji Ustawodawczej i Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. W 1992 działał na rzecz wpisania na rządową listę inwestycji centralnych nowoczesnej kliniki kardiochirurgii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego[2][17]. W tym samym roku wybrany przez Sejm na oskarżyciela przed Trybunałem Stanu w sprawie byłego premiera Mieczysława Rakowskiego, a w 1993 na oskarżyciela generałów Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka[3]. W 1993 nie uzyskał ponownie mandatu. W latach 1997–2001 był posłem III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Pracował m.in. w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. W tym samym czasie współprzewodniczył stuosobowemu parlamentarnemu zespołowi samorządowemu[16]. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 2001.
W latach 1997–1999 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka, pełniąc funkcję sekretarza Komitetu Społecznego Rady Ministrów[18]. Następnie do 2001 był doradcą premiera do spraw samorządu terytorialnego. W 1997 zorganizował i przewodniczył I Kongresowi Samorządów Terytorialnych oraz Konferencji Samorządów Państw Europy Środkowej i Wschodniej[19]. W latach 1997–2002 był członkiem Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego[9]. Od 1995 organizator i przewodniczący kapituły wyróżnienia „Małopolanin Roku”, od 1999 plebiscytu na najlepszego wójta Małopolski, następnie na burmistrza, a od 2001 plebiscytu „Lider Małopolski – najlepsze przedsięwzięcie roku”[2]. Organizator współpracy z samorządami z Białorusi, Litwy, Rosji, Słowacji, Ukrainy i Węgier, a także przewodniczący rady programowej pięćdziesięciu wydawnictw książkowych, komentarzy i poradników dla samorządu[2]. W 1999 uczestniczył w powołaniu Związku Powiatów Polskich, a w 2002 w utworzeniu Związku Województw RP[16].
W trakcie prac w COIU „S”, rządzie i parlamencie współautor ustaw o samorządzie gminnym (1990) powiatowym i wojewódzkim (1998)[20]. Był także autorem projektu uchwalonej w 2001 ustawy o wieloletnim planie budowy Kampusu 600-lecia Odnowienia UJ[21] oraz ustawy o uregulowaniu stosunków własnościowych w spółdzielniach mieszkaniowych (również z 2001)[15]. Był inicjatorem i autorem powołanego w 2000 Rządowego Centrum Legislacji[22].
Na początku lat 90. należał do Porozumienia Centrum. W latach 1992–1993 działał w Ruchu dla Rzeczypospolitej, w którym był zastępcą przewodniczącego partii Jana Olszewskiego[15]. Później zakładał i przewodniczył Zjednoczeniu Polskiemu, z którym współtworzył Sekretariat Ugrupowań Centroprawicowych, a następnie dołączył do Ruchu Społecznego AWS. W latach 1997–2002 zajmował stanowisko sekretarza zarządu krajowego RS AWS do spraw samorządu terytorialnego, a w latach 2002–2004 pełnił funkcję sekretarza generalnego tej partii[15].
Był przewodniczącym (1990–1993) i radnym (do 1998) Rady Miasta Krakowa. W 1993 był inicjatorem i organizatorem ogólnopolskiej konferencji, na której powołano kierowaną przez Mariana Krzaklewskiego Społeczną Komisję Konstytucyjną „S”[3], brał udział w opracowaniu przez to gremium tzw. obywatelskiego projektu konstytucji, pod którym zebrano 2 miliony podpisów i który został zaprezentowany przez NSZZ „S”[23][24]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku małopolskiego z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Pod koniec kadencji należał do klubu Małopolska Prawica, założonego przez część radnych AWS. W 2002 nie kandydował w wyborach samorządowych.
Zajmował się także kwestiami dotyczącymi integracji europejskiej. W latach 2002–2004 był członkiem Narodowej Rady Integracji Europejskiej, organu opiniodawczo-doradczego przy premierze[16]. W latach 2001–2004 wchodził w skład wspólnej komisji konsultacyjnej Polski i Komitetu Regionów[16]. W latach 2000–2004 był członkiem komitetu sterującego przy ministrze środowiska zajmującego się przedakcesyjnym funduszem ISPA, a w latach 2004–2006 zasiadał w komitecie sterującym do spraw Funduszu Spójności[16]. Od 2005 do 2007 członek komitetu sterującego Mechanizmu Finansowego EOG oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego przy ministrze gospodarki[16]. W 1999 zorganizował i następnie prowadził Regionalne Centrum Informacji Europejskiej w Krakowie, które było przedstawicielstwem Centrum Informacji Europejskiej Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, a następnie Ministerstwa Spraw Zagranicznych[2]. W latach 2003–2004 był zastępcą Zbigniewa Religi w inicjatywie „Karta Przyszłości” powołanej przed referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej[25].
Od 2005 związany z Platformą Obywatelską, z rekomendacji której w 2006, 2010, 2014, 2018[26] i 2024[27] ponownie zostawał radnym sejmiku. Obejmował stanowisko wiceprzewodniczącego, a w latach 2010–2014 pełnił funkcję przewodniczącego sejmiku. W lutym 2011 został wybrany na przewodniczącego Konwentu Przewodniczących Sejmików Województw RP, którego był pomysłodawcą w 2009[16][28]. W 2014 i 2018 ponownie wybierany na wiceprzewodniczącego sejmiku małopolskiego[29].
Od 2006 do 2007 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy PO. Po wyborach ponownie został powołany w skład Trybunału Stanu. Działał na rzecz utworzenia w Krakowie Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury[15]. W kwietniu 2009 mianowany przez prezesa Rady Ministrów na członka Rady Służby Cywilnej.
W III RP kontynuował praktykę adwokacką w ramach prywatnej kancelarii[30]. W 2010 został zgłoszony przez posłów Platformy Obywatelskiej na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego, jednak ostatecznie zrezygnował z ubiegania się o tę funkcję[4]. W 2011 i 2015 był wybierany na sędziego TS na kolejne kadencje, zasiadał w tym gremium do 2019.
Działalność społeczna
[edytuj | edytuj kod]W 1991 współtworzył i został przewodniczącym Stowarzyszenia Gmin i Powiatów Małopolski[31]. W 1993 znalazł się wśród założycieli, a trzy lata później stanął na czele Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP[32], zrzeszającej około tysiąca jednostek samorządu terytorialnego.
Od 1991 do 1995 był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Obchodów Pięćsetnej Rocznicy Studiów Mikołaja Kopernika w Krakowie[2]. W latach 1995–2001 należał do Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa[15]. W 2000 zapoczątkował akcję „Podarujmy lato dzieciom ze Wschodu”, w ramach której z wakacyjnego wypoczynku skorzystało ponad 2 tysiące dzieci[33][34]. W 2004 podczas pomarańczowej rewolucji zainicjował akcję „Solidarni z Ukrainą”, a w 2007 organizował akcję pomocy represjonowanym Polakom na Białorusi „Solidarni z Białorusią”[2].
W 1997 był inicjatorem powołania samorządowego Muzeum Armii Krajowej w Krakowie[35]. W 2001 objął funkcję przewodniczącego rady tego muzeum[15], w latach 2009–2012 przyczynił się do jego rozbudowy[9]. W 1998 podczas międzynarodowej konferencji Światowej Organizacji Turystyki w Krakowie zgłosił projekt utworzenia Szlaku Architektury Drewnianej w Małopolsce, liczący po rozbudowie około 150 km długości z około 250 zespołami architektonicznymi, w tym 8 obiektami wpisanych na listę UNESCO[36][37].
W 2006 zasiadł w radzie patronów Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”. W 2012 został przewodniczącym Komitetu Honorowego Budowy Centrum Muzyki w Krakowie[38]. W 2015 zainicjował w Krakowie Ogólnopolski Kongres Niskiej Emisji[39]. W 2016 wszedł w skład rady muzeum Zamek Królewski na Wawelu – Państwowe Zbiory Sztuki[40]. W tym samym roku został przewodniczącym powołanej przez zarząd województwa małopolskiego Rady Konsultacyjnej ds. Działaczy Opozycji Antykomunistycznej i Osób Represjonowanych Województwa Małopolskiego[41]. Jako jeden z inicjatorów budowy Małopolskiego Centrum Nauki w 2017 powołany został w skład rady ambasadorów tej instytucji[42]. W 2018 został przewodniczącym rady Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie[43].
Odznaczenia i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2021)[44]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2009)[45]
- Krzyż Wolności i Solidarności (2015)[46]
- Medal „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości” (2012)[47]
- Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego (2015)[48]
- Medal „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae” (2014)[49]
- Nagrody i wyróżnienia
- Medal „Kraków 2000” (2000)[2]
- Medal 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego (2000)[15]
- Tytuł „Zasłużony dla Uniwersytetu Jagiellońskiego” (2005)
- Nagroda im. Grzegorza Palki (2009)[50]
- Tytuł „Małopolanin Roku – Samorządowiec Dziesięciolecia” (2000)[51]
- Honorowe obywatelstwo gminy Koszyce[52] oraz Słomnik[53]
- Odznaka „Honoris Gratia” (2006)[54]
- Medal im. dr. Henryka Jordana (2011)[55]
- Medal „Niezłomnym w słowie” (2011)[56]
- Medal „Dziękujemy za Wolność” (2014)[57]
- Medal „Pro Patria” (2014)[58]
- Platynowy Laur Umiejętności i Kompetencji przyznany przez Regionalną Izbę Gospodarczą w Katowicach (2015)[59]
- Odznaka „Za Zasługi dla Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej”[42]
- Medal „Scientiae et Tempori Futuro” (2018)[60]
- Brązowy Medal Cracoviae Merenti (2020)[61]
- Nagroda im. Józefa Dietla (2022)[62]
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Od 1977 żonaty z Anną. Ma dwoje dzieci: Tomasza i Joannę. Jest współautorem książki Obywatelskie inicjatywy ustawodawcze Solidarności 1980–1990, opublikowanej przez Wydawnictwo Sejmowe i zawierającej projekty ustaw Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych „S” oraz Społecznej Rady Legislacyjnej[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Barczyk Kazimierz. W: Władysław Tyrański: Kto jest kim w Krakowie. Lokalne władze, urzędy, instytucje, środowiska. Edukacja, zatrudnienie, pozycja zawodowa, działalność polityczna i społeczna, sympatie polityczne, rodzina, rozrywki i upodobania (dane z 1999 roku). Kraków: Krakowska Agencja Informacyjna, 2000, s. 17. ISBN 83-909309-2-7. OCLC 47866363.
- ↑ a b c d e f g h i j Pikoń, Sokołowska i Pikoń 2010 ↓, s. 14.
- ↑ a b c d e f g h i Gliksman 2012 ↓, s. 27.
- ↑ a b Kazimierz Barczyk, kandydat PO do TK, zrezygnował. gazeta.pl, 2 marca 2010. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ a b c Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001, s. 33. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2015-10-09].
- ↑ Maria Stanowska, Adam Strzembosz: Sędziowie warszawscy w czasie próby: 1981–1988. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2005, s. 55. ISBN 83-89078-83-X. OCLC 238900267.
- ↑ Grodziski 2018 ↓.
- ↑ Gliksman 2012 ↓.
- ↑ a b c Kazimierz Barczyk. „Kwartalnik Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych CASUS”. Nr 77, s. 13, 2015. ISSN 1427-2385. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ a b c Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Grodziski 2018 ↓, s. 206.
- ↑ Grodziski 2018 ↓, s. 41.
- ↑ Grodziski 2018 ↓, s. 43.
- ↑ Maciej Mach, Edward E. Nowak, Adam Roliński, Andrzej Stawiarski: Zeszyty Historyczne Sieci Solidarności. Tom 1. Duszpasterstwo hutników. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2013.
- ↑ a b c d e f g h Gliksman 2012 ↓, s. 28.
- ↑ a b c d e f g h Pikoń, Sokołowska i Pikoń 2010 ↓, s. 13.
- ↑ Rok 1992. „Wspólnota Małopolska”. Nr 59/60, s. 19, 2016–2017. ISSN 1428-4162. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Komunikat po KSRM – 15.12.1997. premier.gov.pl, 15 grudnia 1997. [dostęp 2010-01-29].
- ↑ Rok 1997. „Wspólnota Małopolska”. Nr 59/60, s. 55–58, 2016–2017. ISSN 1428-4162. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Kazimierz Barczyk. wrotamalopolski.pl. [dostęp 2010-01-29].
- ↑ Powalczą o rządowe pieniądze na kampus UJ. gazeta.pl, 5 marca 2009. [dostęp 2010-02-08].
- ↑ Barczyk i Pawłowicz powalczą o posadę sędziego TK. e-prawnik.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 2010-02-08].
- ↑ Posłowie III kadencji. Akcja Wyborcza Solidarność. rp.pl, 20 października 1997. [dostęp 2010-01-29].
- ↑ Jan Majchrowski (red.): Konstytucja Solidarności. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2018, s. 70. ISBN 978-83-7666-574-0.
- ↑ Pikoń, Sokołowska i Pikoń 2010 ↓, s. 15.
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2024. [dostęp 2024-04-10].
- ↑ Wybrali nowe władze w Konwencie Przewodniczących Sejmików. malopolskie.pl, 25 lutego 2011. [dostęp 2012-10-03].
- ↑ Będą kierować Małopolską przez najbliższe pięć lat. malopolska.pl, 19 listopada 2018. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Adwokaci. adwokatura.krakow.pl. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Władze Stowarzyszenie SGiPM. sgpm.krakow.pl. [dostęp 2010-01-14].
- ↑ Władze Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP. federacja.krakow.pl. [dostęp 2010-01-14].
- ↑ Podarujmy lato dzieciom ze Wschodu. sgpm.krakow.pl, 13 lipca 2017. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Podarujmy lato dzieciom ze Wschodu. „Wspólnota Małopolska”. Nr 59/60, s. 205, 2016–2017. ISSN 1428-4162. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Rada Muzeum AK. muzeum-ak.krakow.pl. [dostęp 2010-01-22].
- ↑ Rok 1998. „Wspólnota Małopolska”. Nr 59/60, s. 73, 2016–2017. ISSN 1428-4162. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Rok 2002. „Wspólnota Małopolska”. Nr 59/60, s. 106–107, 2016–2017. ISSN 1428-4162. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ UCHWAŁA Nr 187/12 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 21 lutego 2012 roku w sprawie upoważnienia do powołania Komitetu Honorowego Budowy Centrum Muzyki w Krakowie – Filharmonii Krakowskiej im. Karola Szymanowskiego w Krakowie i Akademii Muzycznej w Krakowie wraz z salami koncertowymi dla instytucji kultury Gminy Miejskiej Kraków. malopolska.pl, 21 lutego 2012. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ I Ogólnopolski Kongres Niskiej Emisji. barczyk.pl, 23 kwietnia 2015. [dostęp 2020-04-06].
- ↑ Rada Muzeum 2016. wawel.krakow.pl, 4 kwietnia 2016. [dostęp 2016-07-05].
- ↑ Rada Konsultacyjna ds. Działaczy Opozycji Antykomunistycznej rozpoczęła prace. onet.pl, 8 listopada 2016. [dostęp 2017-07-31].
- ↑ a b Kalendarium. barczyk.pl. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Nowa Rada Muzeum Lotnictwa Polskiego. 18 września 2018. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ M.P. z 2021 r. poz. 776
- ↑ M.P. z 2009 r. nr 59, poz. 799
- ↑ M.P. z 2015 r. poz. 1227
- ↑ Współpracownicy COIU S odznaczeni w Krakowie. coiu.pl, 27 sierpnia 2012. [dostęp 2024-02-21].
- ↑ Sprawne państwo to sprawni samorządowcy – szef MAC podczas konferencji w Krakowie. mac.gov.pl, 23 września 2015. [dostęp 2015-11-12].
- ↑ Wręczenie medalu „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”. krs.pl, maj 2014. [dostęp 2020-02-20].
- ↑ Nagroda im. G. Palki. ligakrajowa.org.pl, 18 października 2009. [dostęp 2011-10-10].
- ↑ Ks. Michał Heller Małopolaninem Roku. polskalokalna.pl, 10 stycznia 2009. [dostęp 2010-01-14].
- ↑ Honorowi Obywatele gminy Koszyce. koszyce.gmina.pl. [dostęp 2010-01-27].
- ↑ Muzeum Ziemi Słomnickiej. mgckslomniki.pl. [dostęp 2024-07-06].
- ↑ Osoby uhonorowane przez Prezydenta Miasta Krakowa Odznaką „Honoris gratia” w uznaniu zasług dla Krakowa i jego mieszkańców w roku 2006. krakow.pl. [dostęp 2010-01-14].
- ↑ Akcja „Podarujmy Lato Dzieciom ze Wschodu”. malopolska.pl, 27 lipca 2011. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 2012-03-31].
- ↑ K. Barczyk odznaczony medalem Dziękujemy za wolność. nowamalopolska.pl, 10 listopada 2014. [dostęp 2017-07-31].
- ↑ Uroczysty Zlot Kawalerów Orderu Virtuti Militari. muzeum-ak.pl, 16 maja 2014. [dostęp 2016-07-07].
- ↑ Laureaci Laurów Umiejętności i Kompetencji 2014. rig.katowice.pl, 17 stycznia 2015. [dostęp 2019-02-14].
- ↑ Czas spełnionych marzeń. Na Wydziale Chemii rozpoczęło się tegoroczne Święto UJ. uj.edu.pl, 11 maja 2018. [dostęp 2019-02-11].
- ↑ Laureaci Medalu „Cracoviae Merenti” w VIII kadencji 2018–2023. krakow.pl. [dostęp 2021-12-27].
- ↑ Kazimierz Barczyk laureatem Nagrody im. Józefa Dietla. krakow.pl, 31 maja 2022. [dostęp 2022-11-16].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Adam Gliksman: Leksykon ludzi małopolskiej „Solidarności”. T. I. Kraków: GQS, 2012. ISBN 978-83-919655-8-0. OCLC 854685614.
- Stanisław Grodziski (red.): Wkład krakowskiego i ogólnopolskiego środowiska prawniczego w budowę podstaw ustrojowych III Rzeczpospolitej (1980–1994). Projekty i inicjatywy ustawodawcze ludzie, dokonania i oceny. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2018. ISBN 978-83-65325-57-0. OCLC 1080893522.
- Krzysztof Pikoń, Agnieszka Sokołowska, Krystyna Pikoń: Złota księga polskiego samorządu 2006–2010. Gliwice: Mastermedia, Helion, 2010. ISBN 978-83-930922-0-8. OCLC 751467733.
- Strona sejmowa posła III kadencji. [dostęp 2019-02-11].
- Druk sejmowy nr 6 z biogramami kandydatów do Trybunału Stanu z 16 listopada 2011. [dostęp 2011-11-07].
- Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2019-02-11].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Kazimierz Barczyk – strona prywatna. [dostęp 2019-02-11].
- Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Członkowie Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego (strona rządowa)
- Członkowie Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie
- Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989)
- Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej
- Członkowie Trybunału Stanu
- Członkowie ZHP
- Honorowi obywatele polskich miejscowości
- Ludzie urodzeni w Wolbromiu
- Ludzie związani z Olkuszem
- Ludzie związani ze Słomnikami
- Ministrowie w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
- Nagrodzeni Medalem „Niezłomnym w słowie”
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności
- Odznaczeni Medalem Pro Patria
- Wyróżnieni Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”
- Odznaczeni Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego
- Odznaczeni odznaką „Honoris Gratia”
- Odznaczeni odznaką „Za Zasługi dla Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej”
- Politycy Akcji Wyborczej Solidarność
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Politycy Porozumienia Centrum
- Politycy Ruchu dla Rzeczypospolitej
- Politycy Zjednoczenia Polskiego
- Polscy adwokaci
- Sędziowie Polski Ludowej
- Posłowie na Sejm III Rzeczypospolitej Polskiej
- Radni Krakowa
- Przewodniczący sejmiku województwa małopolskiego
- Zastępcy członków Trybunału Stanu
- Urodzeni w 1950
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)