Wiktor Skworc
![]() Wiktor Skworc (2020) | |||
| |||
Kraj działania | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
19 maja 1948 | ||
Arcybiskup metropolita katowicki | |||
Okres sprawowania |
2011–2023 | ||
Biskup diecezjalny tarnowski | |||
Okres sprawowania |
1998–2011 | ||
Wyznanie | |||
Kościół | |||
Prezbiterat |
19 kwietnia 1973 | ||
Nominacja biskupia |
13 grudnia 1997 | ||
Sakra biskupia |
6 stycznia 1998 |
Data konsekracji |
6 stycznia 1998 | ||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||||||||||||
Miejsce | |||||||||||||||
Konsekrator | |||||||||||||||
Współkonsekratorzy | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
|
Wiktor Paweł Skworc[1] (ur. 19 maja 1948 w Bielszowicach) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk humanistycznych (historia Kościoła), biskup diecezjalny tarnowski w latach 1998–2011, arcybiskup metropolita katowicki w latach 2011–2023, od 2023 arcybiskup senior archidiecezji katowickiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wykształcenie
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 19 maja 1948 w Bielszowicach[2], później włączonych jako dzielnica do Rudy Śląskiej[3]. Egzamin dojrzałości zdał w 1966[2] w II Liceum Ogólnokształcącym w Rudzie Śląskiej[4]. W 1973 ukończył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. W trakcie studiów w roku akademickim 1970/1971 odbył obowiązkowy roczny staż w kopalni węgla kamiennego „Walenty – Wawel” w Rudzie Śląskiej[2]. 19 kwietnia 1973[1] w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach[5] został wyświęcony na prezbitera przez Herberta Bednorza, biskupa diecezjalnego katowickiego[1]. Na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie uzyskał w 1979 stopień licencjata teologii[2], a w 1995 na podstawie dysertacji Budownictwo kościołów w diecezji katowickiej w latach 1945–1989 stopień doktora nauk humanistycznych w specjalności historia Kościoła[6].
Prezbiter
[edytuj | edytuj kod]Po przyjęciu święceń diakonatu przebywał w Dreźnie, gdzie pełnił posługę duszpasterza polskiej młodzieży pracującej w Dreźnie i Lipsku. W sierpniu 1973 został mianowany wikariuszem parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. W latach 1975–1980 był sekretarzem i kapelanem biskupa Herberta Bednorza. W 1980 został mianowany kanclerzem kurii diecezjalnej w Katowicach. Pełniąc tę funkcję, przyczynił się do wybudowania domu księży emerytów i klasztoru sióstr karmelitanek w Katowicach, a także utworzył fundusz pomocy dla księży misjonarzy. W czasie stanu wojennego współtworzył i współdziałał w ramach Biskupiego Komitetu Pomocy Więźniom i Internowanym. Był jednym z głównych organizatorów wizyty papieża Jana Pawła II w Katowicach w trakcie podróży apostolskiej do Polski w 1983. W latach 80. XX w. pośredniczył jako mediator w sporach pomiędzy strajkującymi i pracodawcami. Od 1992 piastował urząd wikariusza generalnego i ekonoma archidiecezji katowickiej. Oprócz tego był wizytatorem diecezjalnym oraz członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów[2].
W 1979 został zarejestrowany przez Służbę Bezpieczeństwa jako tajny współpracownik o pseudonimie „Dąbrowski”. Miało to miejsce po zatrzymaniu go przez patrol Milicji Obywatelskiej, który odkrył, że w bagażniku przewoził tzw. żywność delikatesową z Baltony w ilości większej niż na potrzeby jednej osoby. W czasie przesłuchania został poinformowany, że może być oskarżony o spekulację[7]. Współpraca formalnie została rozwiązana w listopadzie 1989[8]. W archiwach Instytutu Pamięci Narodowej zachowało się kilkanaście raportów z rozmów przeprowadzonych przez oficera prowadzącego, które odbyły się w różnych miejscach, również w prywatnych samochodach, w warunkach konspiracji. Zawarte są w nich m.in. informacje o stosunku kurii do Kazimierza Świtonia, o rozmowie dyscyplinującej z ks. Bernardem Czerneckim, by nie dopuszczał do wystąpień osób świeckich w kościele Matki Kościoła w Jastrzębiu-Zdroju, o planowanych nominacjach biskupów pomocniczych w diecezji katowickiej, o konkluzjach z rozmów w kurii po zatrzymaniu górników kopalni Mysłowice[9]. W 2006 zapewnił, że jego kontakty z funkcjonariuszami SB odbywały się za wiedzą katowickich ordynariuszy[10].
Biskup
[edytuj | edytuj kod]13 grudnia 1997 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji tarnowskiej[11]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1998 w bazylice św. Piotra na Watykanie[2]. Głównym konsekratorem był Jan Paweł II, zaś współkonsekratorami arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, i arcybiskup Jorge María Mejía, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów[1]. Ingres do bazyliki katedralnej Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie odbył 25 stycznia 1998[2]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In Spiritu Sancto” (W Duchu Świętym)[12]. W czasie pełnienia funkcji ordynariusza tarnowskiego przyczynił się do utworzenia, działającego w strukturach Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, samodzielnego Wydziału Teologicznego w Tarnowie[2]. Jako biskup tarnowski sprawował urząd wicekanclerza tego wydziału[13]. W Starym Sączu, na miejscu papieskiej wizyty z 1999, utworzył Diecezjalne Centrum Pielgrzymowania im. Jana Pawła II. Podjął decyzję o budowie w Tarnowie klauzurowego klasztoru sióstr karmelitanek. Dla katolików świeckich zaangażowanych w ruchach i stowarzyszeniach organizował spotkania w ramach Diecezjalnego Forum Ruchów i Stowarzyszeń, natomiast dla samorządowców w okresie adwentu dni skupienia, poświęcone problemom z zakresu katolickiej nauki społecznej[14]. Wspierał edukację zdolnej młodzieży pochodzącej z ubogich rodzin diecezji, tworząc w Tarnowie, Nowym Sączu, Mielcu i Szczucinie Katolickie Centra Edukacji Młodzieży „Kana”, jak również powołując Fundację im. Arcybiskupa Jerzego Ablewicza, przekazującą rokrocznie ponad 100 stypendiów. Utworzył także Rodzinę Szkół im. Jana Pawła II i Rodzinę Szkół Świętych i Błogosławionych. Zaangażował się w budowę Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej Caritas Diecezji Tarnowskiej w Jadownikach Mokrych, Przytuliska św. Brata Alberta w Grywałdzie, prowadzonego przez siostry albertynki, oraz stacjonarnego hospicjum w Tarnowie, prowadzonego przez Fundację „Kromka Chleba”, wsparł też program „Gniazdo”, mający na celu pomoc rodzinom wielodzietnym w budowie lub remoncie domu. Promował posługę nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, zanoszących Komunię św. do domów chorych[2]. Zarządził, aby rady parafialne były wybierane w wyborach powszechnych[15]. Każdego roku kilku kapłanów diecezjalnych kierował do pracy w krajach misyjnych, na Wschodzie i w Europie Zachodniej[2].
29 października 2011 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą katowickim[16][17]. Ingres do archikatedry w Katowicach odbył 26 listopada 2011[18]. Do tego dnia pełnił funkcję administratora diecezji tarnowskiej[19]. Jako arcybiskup metropolita katowicki objął urząd wielkiego kanclerza Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. 29 czerwca 2012 otrzymał z rąk papieża paliusz metropolitalny[20]. 31 maja 2023 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity katowickiego[21][22]. W grudniu 2021 papież Franciszek mianował arcybiskupem koadiutorem Adriana Galbasa[23][24], który w tym samym miesiącu kanonicznie objął urząd[25].
W strukturach Konferencji Episkopatu Polski pełnił funkcję delegata ds. Ruchu Światło-Życie (1999–2004)[2], przewodniczącego Komisji ds. Misji (2001–2011)[26], przewodniczącego Rady Ekonomicznej (2004–2009)[2] i przewodniczącego Komisji Rewizyjnej (2009–2019)[27][28]. W 2004 został delegatem ds. Działalności w Polsce „Kirche in Not”, w 2006 przewodniczącym Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec[2], w 2016 przewodniczącym Komisji Duszpasterstwa[29], a w 2018 członkiem Rady Stałej[30]. W 2010 został nominowany przez nuncjusza apostolskiego w Polsce członkiem Kościelnej Komisji Konkordatowej[2]. 1 lipca 2005 papież Benedykt XVI mianował go członkiem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[31].
Konsekrował trzech biskupów pomocniczych tarnowskich: Stanisława Budzika (2004), Wiesława Lechowicza (2008) i Andrzeja Jeża (2009) oraz trzech biskupów pomocniczych katowickich: Marka Szkudłę (2015), Adama Wodarczyka (2015) i Grzegorza Olszowskiego (2018). Był współkonsekratorem podczas święceń biskupów pomocniczych katowickich: Stefana Cichego (1998) i Józefa Kupnego (2006), administratora apostolskiego Atyrau Janusza Kalety (2006), biskupa pomocniczego gliwickiego Andrzeja Iwaneckiego (2018) oraz biskupa pomocniczego opolskiego Waldemara Musioła (2022)[1].
Molestowanie nieletnich przez księdza Stanisława P.
[edytuj | edytuj kod]W 2002 po przeprowadzeniu postępowania wstępnego w sprawie podległego mu księdza Stanisława P. oskarżonego o dopuszczanie się czynów pedofilskich wobec uczniów z Woli Radłowskiej[32] odwołał nieprzyznającego się do winy duchownego[33] z urzędu proboszcza i skierował go na urlop[32], a w następnym roku wysłał do pracy duszpasterskiej w Gródku Podolskim na Ukrainie[34]. Wbrew przepisom wprowadzonego w 2001 motu proprio Sacramentorum sanctitatis tutela nie powiadomił o postępowaniu Kongregacji Nauki Wiary[32]. Co więcej, nie zawiadomił również prokuratury o czynach podległego mu księdza. Będąc na Ukrainie Stanisław P., według ustaleń prokuratury ponownie dopuścił się molestowania nieletnich[35]. Po powrocie tego księdza do diecezji w 2008[33] mianował go penitencjarzem w parafii w Krynicy-Zdroju[34], ponadto ksiądz nauczał religii w szkole i prowadził rekolekcje[32]. W 2010 postępowanie zostało wznowione, gdy nowe zawiadomienie złożył poszkodowany przez księdza. W wyniku dochodzenia hierarcha nałożył na duchownego suspensę i zakazał pracy z małoletnimi[32]. W 2013 Kongregacja Nauki Wiary w dekrecie skazującym stwierdziła winę oskarżonego księdza i nałożyła na niego sankcje[33]. W 2020 w reakcji na opisanie sprawy przez księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego[36] rzecznik arcybiskupa katowickiego wydał oświadczenie, w którym przekazał, że hierarcha wyraził żal i ubolewanie z powodu krzywdy wszystkich ofiar podległego mu duchownego[37]. W tym samym czasie arcybiskup Wiktor Skworc zwrócił się do arcybiskupa metropolity krakowskiego Marka Jędraszewskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego sprawę w oparciu o motu proprio Vos estis lux mundi[38]. W lipcu 2021 archidiecezja krakowska poinformowała, że Stolica Apostolska zakończyła dochodzenie dotyczące sygnalizowanych zaniedbań hierarchy w prowadzeniu spraw o nadużycia seksualne na szkodę osób małoletnich ze strony dwóch podległych mu duchownych diecezji tarnowskiej. W następstwie postępowania hierarcha wystąpił o wyznaczenie arcybiskupa koadiutora dla archidiecezji katowickiej, w Konferencji Episkopatu Polski zrzekł się członkostwa w Radzie Stałej i przewodniczenia Komisji Duszpasterstwa, a także zobowiązał się wesprzeć finansowo wydatki diecezji tarnowskiej związane ze sprawami wykorzystania seksualnego[39]. W piśmie do wiernych i duchowieństwa archidiecezji katowickiej zwrócił się z prośbą o przebaczenie jego zaniedbań oraz zapewnił, że od objęcia kierownictwa nad archidiecezją podjął szereg działań w obronie osób małoletnich[40].
Tarnowska prokuratura badająca czyny Stanisława P., dotarła do co najmniej 95 pokrzywdzonych przez niego osób, jednak z powodu upływu czasu, wszystkie jego karalne czyny uległy przedawnieniu. Tarnowska prokuratura weryfikuje, czy wszystkie osoby mające wiedzę o jego działalności, w tym jego przełożony bp Wiktor Skworc, nie popełniły przestępstwa, nie zawiadamiając organów ścigania[35][41].
Wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]W 2020 został odznaczony odznaką honorową „Za zasługi dla ochrony zdrowia”[42].
Nadano mu honorowe obywatelstwa: Rudy Śląskiej (1998)[43], Starego Sącza (2007)[44], Brzeska (2009)[45] i Tarnowa (2011[46], zrzekł się w 2021[47]). Otrzymał także tytuł Małopolanina Roku 2012 przyznawany przez Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski[48].
Otrzymał Nagrodę im. Wojciecha Korfantego przyznaną przez Związek Górnośląski (2014)[49], Nagrodę im. Stanisława Ligonia nadaną przez Radio Katowice (2015)[50], nagrodę „Śląski Szmaragd” (2017)[51] i Gwiazdę Górnośląską[52] przyznaną przez marszałka województwa śląskiego (2021)[53].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Wiktor Skworc. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2022-12-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Nowy arcybiskup metropolita katowicki. ekai.pl (arch.), 2011-10-29. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Bielszowice: Uroczysta msza w intencji górników. nettg.pl, 2011-11-28. [dostęp 2012-12-26].
- ↑ J. Oreł: Wiktor Skworc wraca do siebie. Jak go wspominają Rudzianie?. rudaslaska.naszemiasto.pl (za: „Dziennik Zachodni”), 2011-11-25. [dostęp 2012-12-26].
- ↑ Homilia abp Skworca w archikatedrze Chrystusa Króla. ekai.pl (arch.), 2011-11-26. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Wiktor Skworc, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-01-02] .
- ↑ T. Isakowicz-Zaleski: Księża wobec bezpieki na przykładzie archidiecezji krakowskiej. Kraków: Znak, 2007, s. 277. ISBN 978-83-240-0803-2.
- ↑ Inwentarz archiwalny. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-01-26].
- ↑ T. Isakowicz-Zaleski: Księża wobec bezpieki na przykładzie archidiecezji krakowskiej. Kraków: Znak, 2007, s. 277–287. ISBN 978-83-240-0803-2.
- ↑ A. Grajewski. Chodziłem po cienkim lodzie. „Gość Niedzielny”. 40/2006. ISSN 0137-7604. [dostęp 2018-01-26].
- ↑ Nomina del Vescovo di Tarnów (Polonia). press.catholica.va (arch.), 1997-12-13. [dostęp 2014-10-25]. (wł.).
- ↑ Abp Zimoń przedstawia diecezjanom następcę – abp. Wiktora Skworca. ekai.pl (arch.), 2011-11-06. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Biskup Wiktor Skworc został metropolitą katowickim. wt.diecezja.tarnow.pl (arch.). [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Bp Wiktor Skworc został metropolitą katowickim. diecezja.tarnow.pl (arch.). [dostęp 2016-11-02].
- ↑ Biskup bez lęku. ekai.pl (arch.), 2011-10-29. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Katowice (Polonia) e nomina del successore. press.vatican.va, 2011-10-29. [dostęp 2014-10-25]. (wł.).
- ↑ Komunikat Nuncjatury: Arcybiskup metropolita katowicki. episkopat.pl (arch.), 2011-10-29. [dostęp 2013-05-31].
- ↑ Abp Wiktor Skworc objął urząd metropolity katowickiego. ekai.pl (arch.), 2011-11-26. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Abp Skworc żegna się z diecezją VIDEO. diecezja.tarnow.pl (arch.). [dostęp 2016-11-02].
- ↑ Abp Budzik: wszyscy i wciąż potrzebujemy nawrócenia. ekai.pl (arch.), 2012-06-29. [dostęp 2018-09-16].
- ↑ Abp Adrian Galbas SAC nowym arcybiskupem metropolitą katowickim. episkopat.pl, 2023-05-31. [dostęp 2023-05-31].
- ↑ Rinuncia e successione dell’Arcivescovo di Katowice (Polonia). vatican.va, 2023-05-31. [dostęp 2023-05-31]. (wł.).
- ↑ Nomina dell’Arcivescovo Coadiutore di Katowice (Polonia). vatican.va, 2021-12-04. [dostęp 2021-12-04]. (wł.).
- ↑ Katowice: bp Adrian Galbas SAC – arcybiskupem koadiutorem archidiecezji katowickiej. nuncjatura.pl, 2021-12-04. [dostęp 2021-12-04].
- ↑ Abp Adrian Galbas SAC kanonicznie objął urząd arcybiskupa koadiutora. episkopat.pl, 2021-12-15. [dostęp 2021-12-15].
- ↑ Bp Mazur nowym przewodniczący Komisji Episkopatu ds. Misji. opoka.org.pl (arch.), 2011-10-20. [dostęp 2018-06-30].
- ↑ Abp Gądecki członkiem Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu, abp Gołębiewski – nadal w Radzie Stałej. ekai.pl (arch.), 2009-06-19. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Wybory 383. Zebrania Plenarnego KEP. episkopat.pl, 2019-06-13. [dostęp 2019-06-15].
- ↑ Abp Wiktor Skworc nowym przewodniczącym Komisji Duszpasterstwa KEP. ekai.pl (arch.), 2016-03-03. [dostęp 2017-03-07].
- ↑ Nowi członkowie Rady Stałej KEP: abp Skworc i bp Turzyński. episkopat.pl. [dostęp 2018-03-15].
- ↑ Nomina di Membro della Congregazione per L’Evangelizzazione dei Popoli. press.vatican.va, 2005-07-01. [dostęp 2014-10-25]. (wł.).
- ↑ a b c d e R. Kijowska: Abp Wiktor Skworc nie zgłosił księdza pedofila. Dziś „wyraża ogromny żal i ubolewanie z powodu krzywdy ofiar”. fakty.tvn24.pl, 2020-08-26. [dostęp 2021-12-20].
- ↑ a b c R.S. Nowak: Komunikat Kurii Diecezjalnej w Tarnowie w odniesieniu do sprawy ks. Stanisława P.. diecezja.tarnow.pl, 2020-08-24. [dostęp 2021-12-20].
- ↑ a b S. Piegza: Walka Andrzeja z Goliatem. wiadomosci.onet.pl, 2021-02-13. [dostęp 2021-12-20].
- ↑ a b Szymon Piegza: Szokujące ustalenia prokuratury w sprawie księdza pedofila. Gdyby bp Skworc reagował, udałoby się uniknąć wielu dramatów. wiadomosci.onet.pl, 2023-01-11. [dostęp 2023-01-11].
- ↑ T. Isakowicz-Zaleski: Krzywda pana Andrzeja, molestowanego seksualnie w wielu 13 lat przez ks. Stanisława P. z diecezji tarnowskiej. isakowicz.pl, 2020-08-20. [dostęp 2021-12-20].
- ↑ T. Wojtal: Oświadczenie Rzecznika Arcybiskupa Katowickiego. archidiecezjakatowicka.pl, 2020-08-25. [dostęp 2021-12-19].
- ↑ T. Wojtal: Komunikat Rzecznika Arcybiskupa Katowickiego. archidiecezjakatowicka.pl, 2020-08-27. [dostęp 2021-12-20].
- ↑ Komunikat Archidiecezji Krakowskiej dotyczący abp. Wiktora Skworca metropolity katowickiego, biskupa tarnowskiego w latach 1998–2011. diecezja.pl, 2021-07-09. [dostęp 2021-07-09].
- ↑ Słowo Arcybiskupa Katowickiego do wiernych i duchowieństwa archidiecezji katowickiej. archidiecezjakatowicka.pl, 2021-07-09. [dostęp 2021-07-09].
- ↑ Szymon Piegza: Szokujące ustalenia prokuratury w sprawie księdza pedofila. Gdyby bp Skworc reagował, udałoby się uniknąć wielu dramatów. wiadomosci.onet.pl, 2022-11-30. [dostęp 2023-01-11].
- ↑ Metropolita katowicki wśród odznaczonych przez ministra zdrowia. ekai.pl, 2020-10-04. [dostęp 2020-10-04].
- ↑ Honorowi Obywatele Rudy Śląskiej. rudaslaska.pl. [dostęp 2012-01-07].
- ↑ Uchwała Nr VIII/90/07 Rady Miejskiej w Starym Sączu. stary.sacz.pl, 2007-04-26. [dostęp 2013-07-13].
- ↑ Uchwała Nr XLVI (335) 2009 Rady Miejskiej w Brzesku. brzesko.pl, 2009-10-07. [dostęp 2013-07-13].
- ↑ Uchwała Nr XVII/183/2011 Rady Miejskiej w Tarnowie. bip.malopolska.pl, 2011-12-15. [dostęp 2015-03-26].
- ↑ B. Maziarz, J. Gałka: Arcybiskup Wiktor Skworc zrezygnował z tytułu honorowego obywatela miasta Tarnowa. radiokrakow.pl, 2021-07-23. [dostęp 2021-07-23].
- ↑ Abp Wiktor Skworc Małopolaninem Roku 2012. ekai.pl, 2013-01-14. [dostęp 2018-05-15].
- ↑ Laureaci Nagrody im. Wojciecha Korfantego w l. 2011–2016. zg.org.pl. [dostęp 2016-11-04].
- ↑ M. Barasińska, M. Krasińska, R. Stotko, J. Zawartka: Nagrody im. Ligonia – fotogaleria. radio.katowice.pl, 2015-12-11. [dostęp 2016-10-25].
- ↑ „Śląskie Szmaragdy” wręczono podczas Gali Reformacyjnej w Katowicach. katowice.tvp.pl, 2017-10-07. [dostęp 2017-11-15].
- ↑ W podziękowaniu za krzewienie historycznej prawdy. slaskie.pl, 2011-11-11. [dostęp 2021-11-21].
- ↑ Tomasz Sakiewicz odznaczony przez marszałka śląskiego, marszałek wyróżniony przez „Gazetę Polską Codziennie”. wirtualnemedia.pl, 2021-11-15. [dostęp 2021-11-21].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Nota biograficzna Wiktora Skworca na stronie archidiecezji katowickiej. [dostęp 2020-02-22].
- Nota biograficzna Wiktora Skworca na stronie diecezji tarnowskiej (arch.). [dostęp 2016-04-12].
- Wiktor Skworc na stronie Konferencji Episkopatu Polski [dostęp 2016-10-18].
- Wiktor Skworc [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2010-10-21] (ang.).
- Wiktor Skworc, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2012-12-26] .
- Wiktor Skworc w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2013-07-13].
- Biskupi tarnowscy
- Biskupi katowiccy
- Odznaczeni odznaką honorową „Za zasługi dla ochrony zdrowia”
- Honorowi obywatele Brzeska
- Honorowi obywatele Rudy Śląskiej
- Honorowi obywatele Starego Sącza
- Honorowi obywatele Tarnowa
- Laureaci Nagrody im. Wojciecha Korfantego
- Nadużycia seksualne w Kościele katolickim
- Tajni współpracownicy Służby Bezpieczeństwa PRL
- Absolwenci Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego
- Absolwenci uczelni w Krakowie
- Ludzie urodzeni w Rudzie Śląskiej
- Urodzeni w 1948