Tu-142
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Konstruktor |
biuro konstrukcyjne Tupolewa |
Typ | |
Konstrukcja |
metalowa |
Załoga |
10 osób |
Historia | |
Data oblotu |
18 czerwca 1968 |
Lata produkcji |
od 1972 |
Dane techniczne | |
Napęd |
4 x silniki turbośmigłowe NK-12MP |
Moc |
4 × 8,948 kW (max 11 186 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość |
50,04 m |
Długość |
53,07 m |
Wysokość |
12,59 m |
Powierzchnia nośna |
289,9 m² |
Masa | |
Własna |
90 000 kg |
Startowa |
185 000 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
855 km/h |
Prędkość przelotowa |
740 km/h |
Pułap |
12 000 m |
Zasięg |
bez tankowania w powietrzu – 9150 km |
Długotrwałość lotu |
bez tankowania w powietrzu – 12,6 godz. |
Rozbieg |
2540 m |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
torpedy, bomby głębinowe, boje hydroakustyczne, rakietotorpedy, miny | |
Użytkownicy | |
![]() ![]() ![]() |
Tu-142 (ros. Ту-142, w kodzie NATO „Bear-F Mod 1”) – radziecki/rosyjski morski samolot dalekiego rozpoznania i zwalczania okrętów podwodnych, powstały na bazie bombowca strategicznego Tu-95. Oba napędzane przez śmigła przeciwbieżne.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Tu-142M%26P-3C-Orion-1986-DN-SC-87-00265.jpg/220px-Tu-142M%26P-3C-Orion-1986-DN-SC-87-00265.jpg)
Prace nad Tu-142 rozpoczęto w 1963 roku[1], znacznie modyfikując i przerabiając konstrukcję bombowca Tu-95RC. Zmieniono konstrukcje skrzydła, klap, w układzie sterowania zainstalowane wzmacniacze bezzwrotne, usunięto stanowiska strzeleckie. Kadłub został wykonany jako całkowicie hermetyczny. Całkowicie zmieniono wyposażenie. Samolot otrzymał ten sam co Ił-38 system poszukująco-celowniczy Bierkut-95. Pierwszy prototyp wystartował w 1968, a w 1972 roku samolot oficjalnie przyjęto do lotnictwa morskiego ZSRR. W 1972 r. zaczęto projektować nową wersję samolotu Tu-142M (kod NATO – Bear-F Mod 2) z nowym systemem poszukująco-celowniczym Korszun. Później powstały kolejne modyfikacje samolotu.
- Tu-142M (nazwa rosyjska nie uległa zmianie, kod NATO – Bear-F Mod 3) – przeniesiono antenę magnetometru z owiewki statecznika poziomego na szczyt statecznika pionowego.
- Tu-142MP – wyposażony w nowy system poszukująco-celowniczy Atlantyda.
- Tu-142MZ (kod NATO – Bear-F Mod 4) – zmodernizowano system poszukująco-celowniczy Korszun-N oraz system radiohydroakustyczny Zarieczje.
- Tu-142MR (kod NATO – Bear-J) – wersja nie przeznaczona do zwalczania okrętów podwodnych. Pełni rolę retranslatora, czyli zapewnia łączność np. dowództwa z załogą zanurzonego okrętu podwodnego.
- Tu-142MN – planowana modernizacja Tu-142, zamierzano instalacje nowego systemu poszukująco-celowniczy Nowełła. Modernizacje jednak wstrzymano.
Dane techniczne
[edytuj | edytuj kod]Załogę samolotu stanowi 10 osób. Płatowiec identyczny co w Tu-95MS, w późniejszych wersjach wydłużono go o 1,75m.
- Napęd: Taki jak w Tu-95MS – 4 silniki turbośmigłowe NK-12MP o mocy maksymalnej 11 186 kW każdy. Każdy silnik napędza dwa czterołopatowe współosiowe przeciwbieżne śmigła.
- Wyposażenie – Stacja radiolokacyjna obserwacji dookrężnej początkowo Bierkut-95, później Korzun-N. System zakłóceń elektronicznych, wyrzutnie pułapek cieplnych i radiolokacyjnych. System łączności satelitarnej.
- Uzbrojenie – broń znajduje się wewnątrz dwóch komór. Samolot może w nich przenosić boje hydroakustyczne, torpedy, bomby głębinowe, rakietotorpedy, miny. Samolot może też służyć do stawiania min lub do zrzucania tratw ratowniczych rozbitkom.
Użytkownicy
[edytuj | edytuj kod]- Rosja – według szacunków, w 1990 r. posiadała około 55 samolotów Tu-142M i kilka Tu-142MR.
- Indie – posiadają 8 samolotów Tu-142MK (wersja eksportowa Tu-142M)[2]. Podpisano kontrakt na zakup ośmiu Boeingów P-8 Poseidon. Samoloty te mają zastąpić Tu-142[3], które zostały oficjalnie wycofane z linii 29 marca 2017 roku podczas ceremonii, która odbyła się w bazie Arakkonam Naval Air Station[4].
- Ukraina – po rozpadzie ZSRR otrzymała 2 egzemplarze Tu-142MR.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Piotr Butowski, Lotnictwo Wojskowe Rosji Tom II, Warszawa, Wydawnictwo Lampart & Piotr Butowski s.73-74, 1995, ISBN 83-86776-14-5
- ↑ Tupolew Tu-142 [online], www.hudi.republika.pl [dostęp 2017-11-27] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-20] .
- ↑ Indie planują zakup kolejnych P-8I, "Lotnictwo", nr 11 (2010), s. 4, ISSN 1732-5323
- ↑ Indian Navy retires Tu-142M fleet, „Air Forces Monthly”, nr 5 (2017), s. 6, ISSN 0955-7091