okolicznik
okolicznik (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) gram. część zdania określająca czasownik; zob. też okolicznik w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik okolicznik okoliczniki dopełniacz okolicznika okoliczników celownik okolicznikowi okolicznikom biernik okolicznik okoliczniki narzędnik okolicznikiem okolicznikami miejscownik okoliczniku okolicznikach wołacz okoliczniku okoliczniki - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik okolicznik okolicznicy dopełniacz okolicznika okoliczników celownik okolicznikowi okolicznikom biernik okolicznika okoliczników narzędnik okolicznikiem okolicznikami miejscownik okoliczniku okolicznikach wołacz okoliczniku okolicznicy depr. M. i W. lm: (te) okoliczniki
- przykłady:
- (1.1) W zdaniu „Czytał książkę z wielkim zainteresowaniem”, wyrażenie „z wielkim zainteresowaniem” pełni funkcję okolicznika.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bezokolicznik mrz, okolica ż, okoliczność ż
- przym. okolicznikowy, okolicznościowy, okoliczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) adverbial
- baskijski: (1.1) osagarri zirkunstantzial
- białoruski: (1.1) акалічнасць ż
- bułgarski: (1.1) обстоятелство n
- hiszpański: (1.1) complemento circunstancial m
- kazachski: (1.1) пысықтауыш
- niemiecki: (1.1) Adverbialbestimmung ż
- nowogrecki: (1.1) προσδιορισμός m
- rosyjski: (1.1) обстоятельство n
- szwedzki: (1.1) adverbial n
- węgierski: (1.1) határozó
- włoski: (1.1) avverbiale m
- źródła:
- ↑
Hasło „okolicznik” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.