wymioty
wymioty (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
- (1.1) gwałtowny wyrzut treści pokarmowej na zewnątrz z żołądka poprzez przełyk i jamę ustną; zob. też wymioty w Wikipedii
- (1.2) wymiociny, to co zostało zwymiotowane
- odmiana:
- (1.1-2) blp,
przypadek liczba mnoga mianownik wymioty dopełniacz wymiotów celownik wymiotom biernik wymioty narzędnik wymiotami miejscownik wymiotach wołacz wymioty
- przykłady:
- (1.1) Bulimia jest chorobą psychosomatyczną, w której chory wywołuje wymioty, by zwrócić jedzenie, które zjadł.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zbierać się na wymioty • środek na wymioty
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wymiociny nmos, wymiotnica ż, wymiotowanie n, zwymiotowanie n
- czas. wymiotować ndk., zwymiotować dk.
- przym. wymiotny
- przysł. wymiotnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) vomiting
- arabski: (1.1) قيء
- czeczeński: (1.1) ӏеттор
- duński: (1.1) opkastning w, opkast n; (1.2) opkast n, bræk n
- gudźarati: (1.1) ઉલટી ż (ulaṭī)
- hiszpański: (1.1) vómito m; (1.2) vómito m
- kazachski: (1.1) құсық; (1.2) құсық
- niemiecki: (1.1) Erbrechen n
- norweski (bokmål): (1.1) oppkast n; (1.2) oppkast n
- norweski (nynorsk): (1.1) oppkast n; (1.2) oppkast n
- nowogrecki: (1.1) εμετός m; (1.2) εμετός m
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)
- rosyjski: (1.1) рвота ż; (1.2) pot. блевотина ż
- starogrecki: (1.1) ἔμετος m; (1.2) ἔμεσμα n
- źródła: